Nog altijd moeite met het vingertje

Nog altijd moeite met het vingertje

Simone van der Laan (67) is onlangs gestopt als pastoraal werker van de VVP Groningen. Een afscheidsinterview:

Voor met name de vrijzinnigen in Noordoost en Oost-Groningen zal het wel even wennen worden zonder Simone. Vanaf 2000 was zij voor velen een vertrouwd gezicht. Het was toen haar eerste baan als pastoraal werkster.

Simone werd geboren in het Friese Ternaard bij de Waddenzee. Toen ze twee was, vertrokken haar gereformeerde ouders naar Overijssel. Naar Vollenhove om precies te zijn. ‘Een zware hoek daar, veel gereformeerden. Maar die waren nog vrijzinnig vergeleken met de hervormden. Je hoorde er geen enkel vrijzinnig geluid’.

Haar vader overleed toen ze 3 jaar was. Ze bleef met haar moeder naar de kerk gaan, maar verbaasde zich daar wel steeds meer. ‘Ik probeerde een braaf meisje te zijn, maar ik kreeg in de kerk steeds te horen dat wij zondig en schuldig waren en dat wij ons met God moesten verzoenen. Ik dacht toen vaak: wat is dat toch voor een rare God. Daar wil ik niks mee te maken hebben.’ Toch bleef ze nog jarenlang lid van de gereformeerde kerk. Pas in 1985 liet ze zich uitschrijven.

In het maatschappelijk leven ging Simone werken bij het waterschap. ‘Ik heb daar nog steeds iets mee.’ Ze trouwde en kreeg twee dochters, van wie er nu een juriste is en de andere theatermaakster. Gedurende de opvoeding van de kinderen werkte Simone niet veel buiten de deur, maar volgde ze wel allerlei VOS-cursussen en verdiepte ze zich in het vrouwenvormingswerk. De worsteling met de oude, gereformeerde wortels was echter nog steeds gaande.

In 1995 ging ze zich daarom op het Windesheim in Zwolle nader verdiepen in de theologie. ‘Daar heb ik mij uiteindelijk verzoend met mijn gereformeerde wortels en voelde ik de pijn niet meer zo. Ik kon toen verder.’ In 1999 was ze klaar met haar studie op Windesheim en na nog een jaar opleiding op het Vrijzinnig Seminarie, was ze klaar voor de praktijk. ‘Het jaar 1998 was het jaar van de verzoening. Voor mij persoonlijk, in Zuid-Afrika bracht de Waarheidscommissie verzoening en de theologische faculteit in Groningen organiseerde een aantal studiedagen over verzoening. Het leek of alles op zijn plek viel.’

Simone ging in 1998 stage lopen bij dominee Foekje Dijk. ‘Ik verbaasde me zeer in positieve zin: kan dit ook allemaal?’ Toen de kans zich voordeed om bij de vrijzinnigen in Delfzijl te gaan werken, greep ze die met beide handen aan. ‘De eerste preek was best spannend, maar na afloop zei Winkel Buiter, die daar veel voor de vrijzinnigen heeft betekend: ‘t Zit er wel in, het komt wel goed met je.’

Zelf vindt ze ook dat het wel goed gekomen is met haar. Naast Appingedam/Delfzijl, werkt Simone nu ook al weer 10 jaar voor de vrijzinnigen in het Westerkwartier, terwijl ze ook nog in Vlagtwedde en Winschoten/Scheemda actief is. Dominee zou ze niet willen zijn. ‘Met het instituut kerk heb ik eigenlijk niks. Zo dogmatisch, alles moet volgens de kerkorde. Het klinkt misschien vreemd, maar het allermooiste van mijn werk vind ik de rouwgesprekken. Praten met kinderen die uit het lood zijn, wanneer een van hun ouders is gestorven. Het leiden van diensten ligt mij ook wel. Ik vind het leuk om mij uit te spreken over de verhalen in de bijbel en die te hechten aan nu. Maar ik moet me bedwingen met mijn vingertje, want ik blijf natuurlijk dat gereformeerde meisje.’

Omdat in het gesprek regelmatig de dood ter sprake komt de vraag: is dood ook echt dood? ‘Eigenlijk zou ik het rechtvaardig vinden als er een vorm van verantwoording afleggen is. Wat heb je met je leven gedaan? Maar ik denk dat het er niet in zit. Dood betekent voor mij dat het afgelopen is. Maar dat is niet erg. We zijn een schakel in de keten. Als je sterft gaat die keten wel verder. Wij hebben ons aandeel geleverd. Ik besef echter ook dat velen in de kerk wel geloven en hopen dat het na de dood niet afgelopen is. Een oudere vrouw zei het laatst heel mooi: als ik sterf, hoop ik dat er iemand staat die mij over de drempel helpt’.

En nu, wat ga je doen? ‘Ik blijf het Westerkwartier doen en ook de gespreksgroep in Winschoten/Scheemda wil ik graag aanhouden. Maar ook even niks doen. Straks misschien weer lange afstandswandelingen maken. Vorig jaar heb ik dat op IJsland gedaan met mijn dochter en mijn vrouw Ida (met wie ze in december jl. is getrouwd -D.D.). En misschien wat meer schrijven. Ik heb een keer de eerste prijs gewonnen in een verhalenwedstrijd. Die ging ook over de dood. Ik schreef over de dood van mijn vader, die in de kamer van mijn zusje is gestorven.’

Geschreven door Dick Dalmolen

Deel dit

Steun de VVP

Laat de vrijzinnige vlinder vliegen.

WORD DONATEUR

Zoeken

Contact

Vereniging van Vrijzinnige Protestanten
Joseph Haydnlaan 2a 
3533 AE Utrecht                       
030-8801497
info@vrijzinnig.nl
Klik hier voor meer contactgegevens

twitter310facebook

   

 



Agenda

23 Nov 2017
Apeldoorn Regentessekerk

Introductie in de Amerikaanse vrijzinnigheid


23 Nov 2017
Assen Odd Fellowhuis

Lezing 'Gemeenschap scheppen'


23 Nov 2017
Oudshoornse Kerk

Lezing ´Muziek van vrouwelijke componisten´


Column

  • Column: Alles kapot!

    Beeldenstormen. Het is van alle tijden. Soms kan het nuttig zijn, maar meestal is het ingegeven door angst, aldus Foekje Dijk.