Column: De fluwelen brug van de luizenmoeder

Column: De fluwelen brug van de luizenmoeder

Alke Liebich heeft zich weer kostelijk vermaakt met het tv-programma De luizenmoeder, dit keer over religie. 

Natuurlijk zit ik ook op zondagavond klaar om me te laten vermaken door de luizenmoeder en andere onhandige ouders. De wereld zit vol gevaren, en al die angsten worden lekker uitvergroot en geprojecteerd op onze kinderen.

Er zijn nogal wat angsten: niet mee mogen doen, domme pech, bedreigend voedsel, indoctrinatie door anderen, niet tolerant genoeg zijn, te veel zwartkijken of een veel te roze bril op hebben, en ga zo maar door. Wie herkent zich bij tijd en wijle er niet in?

Afgelopen zondag was het kerstmis bij De luizenmoeder - gekke timing midden in de carnaval dacht ik, maar daar ik had ik bij het kijken totaal geen last van. Wat een surrealistische kijk in de spagaat waar onze tijd ten aanzien van religie nogal eens last van heeft, en uiteindelijk wat een troost in al de verwarring.

Het kerstverhaal uit de bijbel - dat hoort toch bij kerstmis? De oude dierbare traditie van het kerstverhaal sluimert ergens in het onderbewuste; zij wordt ineens wakker bij schooldirecteur Anton, en wordt onmiddellijk gekaapt door de (ineens) born-again juf Ank.

De religiestress van Anton die zich - natuurlijk over de rug van Nancy - indekt tegen het verwijt van eenzijdigheid. (Mijn ervaring met religiestress op de basisschool: laten we het daar maar niet over hebben, we geven de kinderen gewoon vrij. Dat ging over Suikerfeest op 5 december.)

Die diepe afgrond die zich voor Nancy opendoet wanneer de kerstversiering moet worden afgebouwd op last van de schoolstichting en de ster van de wijzen in de boom wordt vervangen door de duim van facebook. Moeten we het daar dan van hebben?

De leegte van het feestgedruis met een keiharde Rudolph-the-rednose-reindeer, met ieder kind haar eigen vega/lactosevrij/halal… plastic bakje. Het eten als nieuwe religie  - strikt gepersonaliseerd – waarbij het ritueel geen gevouwen handen is, maar het gezamenlijk openen van de deksel. Eet smakelijk.

En het ontroerende slot van een ontgoochelde Anton die troost zoekt, omdat zijn moeder ziek is. En warempel - met hulp van born-again Ank - de woorden van het Onze Vader vindt. Toch behoorlijk oprecht gebeden op prime time zondagavond, BNNVARA. Wie had dat gedacht?

Tot slot moet dan wel een kind worden gered. Pinda-allergie. Met al die eigen bakjes toch nog iets misgegaan. Godallejezus!!! in plaats van Amen. Geloven is een werkwoord.

Ik vond deze luizenmoeder – met een verwijzing naar de dichter Cseslaw Milosz – een fluwelen brug. Met smeerzeep.

Alke Liebich
Voorzitter van de VVP en predikant van de Johanneskerk in Amersfoort

Deel dit