Column: Pijnlijke liefde

Column: Pijnlijke liefde

Kun je ware liefde met maar één iemand delen? Of kun je meerdere mensen tegelijk liefhebben. Een intieme column van Foekje Dijk. 

‘Toch komt het waarschijnlijk vaker voor dan je zou denken’, verzucht de man tegenover mij, ‘alleen, we praten er natuurlijk nooit over. Waarom eigenlijk niet? Als niemand er ooit iets over zegt, denk je de enige te zijn. Hoe paradoxaal dat ook klinkt, het geeft een eenzaam gevoel!’

Een paar jaar geleden was zijn vrouw, waar hij zielsveel van hield, overleden. Pas veel en veel later vertelde hij moeizaam over zijn onuitgesproken pijn, van het eenzame geheim dat alleen gedeeld werd door zijn overleden echtgenote.

Hun huwelijk was goed, een stel leuke kinderen en ook materieel was het hen niet slecht gegaan. Op een onvoorstelbaar moment in de tijd ontmoette hij echter een andere vrouw, die op haar eigen wijze zijn hart opende voor haar. Ze kregen elkaar innig lief en ondanks alle bijbehorende schuldgevoelens waren ze gelukkig met elkaar.

Een onverteerbare liefde, want daar was ook nog zijn echtvriendin, het goede huwelijk en de fijne kinderen.

Zijn verscheurde leven hield dit niet uit. Beide vrouwen waren hem zo lief. En hoewel hij diep in zijn hart overtuigd was dat hij niet ontrouw was door deze liefdes te vieren, bleef een gevoel van oneerlijkheid knagen.

Op een goede – of eerder kwade – dag besloot hij zijn wettige echtgenote te vertellen hoe zijn ziel verscheurd was geraakt. Hij dacht dat ze het aan zou kunnen, dat de grote liefde die tussen hen was sterk genoeg zou zijn om het ondeelbare te delen.

Het bleek een vergissing. Ze kon het onmogelijk dragen dat hij een deel van zijn ziel deelde met een ander. Hoezeer hij ook probeerde uit te leggen dat het op onverklaarbare wijze mogelijk was om van twee mensen tegelijk te houden, dat zijn liefde voor haar onverminderd diep was, werd het nooit meer zoals voorheen, toen ze onwetend haar man liefhad.

Zoekend naar de juiste woorden, een aarzelend en onzeker aftasten van het onbekende gebied van deze eerste biecht, komt zijn verhaal stukje bij beetje naar buiten.

‘Weet u, ik heb vaak gedacht: openheid en eerlijkheid binnen een huwelijk zijn voorwaarden voor een goede en hechte liefdesband. Maar na al die lange jaren weet ik dat niet meer zo zeker. Misschien getuigt het wel van nóg diepere liefde voor elkaar om je lief te behoeden voor onnodige pijn. Want dat het onnodig was, daar ben ik inmiddels wel van overtuigd. Door die andere vrouw lief te hebben heb ik mijn vrouw niet te kort gedaan, ik hield immers ook zielsveel van haar. Nee, ik heb haar eerder ernstig tekort gedaan door erover te vertellen. Voor haar brak er iets op dat moment. Uit liefde had ik moeten zwijgen.’

Ik kijk hem aan, zie de pijn weerspiegeld in zijn ogen en kan niet anders dan zijn onrustige handen vol bekommernis in mijn eigen handen nemen. Hier is ieder woord teveel.

Foekje Dijk
Voorganger van de VVP Assen

 

Deel dit