Column: Verdriet verdient

Column: Verdriet verdient

Er is veel verdriet in de wereld, constateert Foekje Dijk. Slecht verdriet, maar soms verdient iemand ook verdriet. 

Terwijl deze letters op het beeldscherm verschijnen, dringt het pas tot me door dat de titel boven dit stukje wel eens heel vreemde associaties op kan roepen. Het zou maar zo kunnen zijn, dat iemand dit leest als: ‘Nou, hij of zij heeft zoveel aangericht, die verdient wel een portie verdriet!’

Het is natuurlijk niet de bedoeling om dit zo te lezen. Wellicht had ik het woord ‘verdient’ met een d moeten schrijven, maar dan nog zou het probleem niet zijn opgelost. Dan kan het nog steeds gelezen worden alsof het verdriet dat iemand draagt, verdiend is, als een soort van straf op een bepaalde handelswijze …

Goed, om kort te gaan, de titel van deze column is opgetekend uit de mond van een geliefd gemeentelid. Hij werd mij zomaar tijdens een mooi gesprek aangereikt. Tijdens het bezoek kwam de kerkelijke lijdenstijd, ofwel veertigdagentijd ter sprake. Een periode van inkeer en soberheid, een herinnering aan pijn en lijden.

Via immer onvoorspelbare en onvermoede wendingen die een gesprek kan krijgen, kwamen we uit bij het feit dat er zo veel verschillende soorten van verdriet zijn. Verdriet om persoonlijk leed zoals het verlies van een geliefde, verdriet om fysieke aftakeling, maar ook verdriet om de machteloosheid waarin de huidige wereld geketend zit.

Mijn gesprekspartner herinnerde zich toen plotseling hoe haar moeder aan het eind van haar leven zei: ‘Lieverd, als ik dood ga, moet je niet verdrietig zijn. Je mag natuurlijk wel huilen, maar je hoeft niet verdrietig te zijn. Ik heb een goed en rijk leven gehad. Het is goed zo!’ Even bleef deze uitspraak van de overleden moeder in de stilte van het vertrek zweven. Toen vervolgde ze zacht: ‘Ik had zo’n goede moeder. Het was niet alleen een lieve, zorgzame vrouw, maar ze was ook heel bijzonder. Dan kan het toch niet anders dan dat ze mijn verdriet verdient?’

Zo had ik er eerlijk gezegd nog nooit tegenaan gekeken. Ja, iemand kan een compliment verdienen, of een bosje bloemen. Maar verdriet? Wat is dat toch mooi wanneer je zoiets kunt zeggen. Het is een zuivere ode aan het leven van iemand die waardevol voor jou is geweest. Een soort van verdrietcadeautje. Omdat je hem of haar zo liefhad. Omdat die geliefde bij het vertrek naar de andere kant van het bestaan simpelweg jouw verdriet verdient! Wat ontroerend mooi.

Foekje Dijk
Voorganger van de VVP Assen

Deel dit