Een vrijzinnig opvoed-dilemma...

Een vrijzinnig opvoed-dilemma...

Mijn zoontje van 2,5 vindt het heel leuk om voorgelezen te worden, ook uit de Kinderbijbel. Dat vond ik in het begin wel moeilijk, want in veel Kinderbijbels staan zinnen waar je je als vrijzinnige niet zo gemakkelijk bij voelt. Zinnen die je sterk traditioneel of evangelisch kunt noemen. Ik was bang dat mijn zoontje dat allemaal letterlijk over zou nemen en zou veranderen in een wandelend catechismusboek…

De bijbelverhalen zijn prachtig en ik wilde ze mijn zoontje dan ook niet onthouden. Ik heb de Kinderbijbel uit de kast genomen en wij zijn gaan lezen. Ik hield mijn hart vast.

U moet weten: mijn zoontje praat veel en ik zag het al helemaal voor me. Straks zou hij het in zijn spel continu over God en Jezus hebben. Ik wil hem een geloofsopvoeding meegeven, maar uiteraard wel een vrijzinnige. Gaat dat lukken met de verhalen uit de Kinderbijbel?

We begonnen bij Genesis, bij Adam en Eva, bij Abraham, Noach en Jacob. Vervolgens de verhalen uit Exodus, over Mozes en de tocht door de woestijn. Daarna de verhalen uit de andere oudtestamentische boeken: David, Jona en Daniël. Hoe meer we lazen, hoe meer mijn vrees verdween.

Ik was bang voor een traditionele God, maar tijdens het lezen van die verhalen werd mij weer eens duidelijk hoezeer die verhalen over mensen gaan. God komt er misschien een enkele keer in voor, maar het gaat vooral om gewone mensen die een bepaald doel nastreven.

De Bijbel is niet zozeer een boek over God, het is bovenal een boek over mensen zoals u en ik. Mensen die in hun bestaan iets nastreven en er voor de volle honderd procent voor gaan. Mensen die als voorbeeld kunnen dienen voor de rest. Het is een boek met prachtige verhalen die je ook gewoon aan een tweejarig kind kunt voorlezen.

We schieten al erg op in de Kinderbijbel en een enkele keer zegt mijn zoontje nu: ‘Jezus is een hele lieve meneer’. Kijk, daar kan ik als vrijzinnige mee leven.

Erik Jan Tillema
Erik Jan is interim-beleidssecretaris van de VVP

Deel dit