Kiezen

Kiezen

Het is bijna weer zover dat wij naar de stembus mogen of moeten, al naar gelang je het zelf ervaart. En nu de media zich weer volop gestort hebben op dit momentum, gaan mijn gedachten uit naar één van de meest zinnige overwegingen die ik ooit las in het kader van verkiezingen. Het gaat om een column van Karel Eykman die hij in 1998 schreef in de NRC-serie ‘U krijgt mijn stem als’.

In die column licht hij zijn keuze voor ‘zijn partij’ (het gaat om de Groenen die toen meededen aan de verkiezingen) toe, met als titel ‘Ik deug niet voor de Groenen’. En dan schrijft hij het volgende:

“Ik denk dat het hierin zit; ik ben het eigenlijk wel met jullie eens, ook als jullie kritiek op mijn levensstijl hebben. Anderen stemmen op de partij ‘die voor hun belangen opkomt’, de partij ‘waar zij zich helemaal in kunnen vinden’, of de partij ‘waar zij het op alle punten gloeiend mee eens zijn’. Maar mijn stemgedrag is meer een vorm van zelfkritiek. Daarom stem ik het liefst op een partij die mij op de schouder tikt, die mij alerter maakt, die mij wakker houdt en die mij, jongen van het asfalt, hartelijk kan uitlachen, als ze me maar niet de rug toekeren.

Dat vergeten mensen wel eens, dat je ook zo kunt stemmen.”

Ik hoop dat er op 12 september veel mensen zijn die op de manier van Karel Eykman gaan stemmen. En eigenlijk hoop ik dat mensen sowieso meer op die manier in het leven staan: open voor impulsen van buitenaf en bovenaf die van ons een beter mens kunnen maken. En ik hoop dat mensen – ikzelf incluis – in de kerk ook zo naar preken kunnen luisteren. Dat we ons op de vingers laten tikken, alerter laten maken en zelfs laten uitlachen, omdat we weten dat ons vanuit bijbels perspectief nooit de rug wordt toegekeerd.

Kim Magnée-de Berg

Deel dit