Vol verwachting klopt ons hart

Vol verwachting klopt ons hart

Vol verwachting klopt ons hart……..

Natuurlijk gingen wij tijdens de koffie ook aan de Zwarte Piet discussie. We deelden het gevoel dat we gehypet worden. Overal meningen, statistieken en praatprogramma’s vol vuur en kleur. Er wordt ons duidelijk gemaakt dat we ons moeten opwinden. Geen stapje terug en rustig afwegen, wat we samen kunnen doen en hoe we de proporties in acht kunnen nemen.

Wij vroegen ons af: hoe kom je hier nog op een verantwoorde en vrolijke manier uit. Sinterklaas is geen rechte leer en niet hoog liturgisch en in regels vastgelegd hoe te vieren feest op straffe van de roe en garde. Bij menig feest is er sprake van voortschrijdend inzicht, ontwikkelingen en creativiteit. Overigens snapten wij goed dat zwart/wit en knecht/baas als kwetsend kan worden ervaren. Dan maar het hele feest afschaffen of ga je het allemaal kuisen en aanpassen? De meeste liederen kunnen niet meer gezongen. Zwarte piet wordt bonte piet. En de garde en de roe en de zak konden allang niet meer. En zo’n kerkvorst als kindervriend is ook eng in deze tijd. Wij waren bijeen als drie vrouwen en constateerden dat wij in het toneelstukje Sint en Piet nooit een rol hebben gespeeld. Onzichtbaar. Tijd voor enig feminisme? Ach, menig gedicht werd al ondertekend met Pieteronella en Klazina. En wat te denken van de rol van de commercie in het beleven van dit feest van geven en spot. Want is het niet ook een feest van elkaar en alles en iedereen op de hak nemen? Ik ken iemand die iets buitensporigs deed en niet wilde dat haar dochter commentaar leverde. De dochter had alleen maar gezegd: het wordt Sint. We kunnen zelf beslissen hoe we het vieren en of we het vieren. Alleen de commercie zorgt er voor dat iedereen wordt geconfronteerd met steeds maar Witte Sinten en Zwarte Pieten. Kan het iets minder en iets kleurrijker? Vooral dus een pleidooi voor programmamakers en etalagebouwers….Mag het ook iets minder zijn? Iets minder zwart/wit?

Corrie Jacobs

Deel dit