Corona-bemoediging: Een echte Stille Week

Corona-bemoediging: Een echte Stille Week

Het is bijzonder dat de Stille Week voor Pasen nu echt stil is. ‘Mensen worden met de neus op 'bezinning op het leven' gedrukt,’ aldus Foekje Dijk.

De stilte die momenteel heerst in de straten, de boulevards, de scholen en restaurants, de bossen en de tuinen lijkt wel illustratief voor de week die voor ons ligt. De week voorafgaand aan het christelijke paasfeest wordt binnen de kerkelijke geloofsgemeenschappen 'stille week' genoemd.

De stille week... En dat, terwijl het al zo stil is rondom ons. Het coronavirus eist een immense tol. Niet alleen aan de zieken en de doden die we daarbij betreuren, maar ook alle krachttoeren die mensen op moeten brengen om staande en gaande te blijven in een maatschappij, waar bijna alles stil ligt.
Het is om stil van te worden.

Dat stilvallen... Je kunt je ook afvragen of dit stilvallen (even niet gekoppeld aan het virus) misschien ook een andere kant heeft, een helend aspect. Heel misschien mag je voorzichtig zeggen dat het wel eens nodig zou kunnen zijn in de huidige wereld, vastgeketend als we zijn aan een 24 uurs economie en een téveel waar je bij wilt (of moet) horen of bij wilt zijn. Ergens zijn er grenzen.

De 'veertigdagentijd', de zes weken voor Pasen, is van oudsher een tijd van bezinning. Bezinning op wat het leven betekent voor u, voor mij. Bezinning ook op wat wij voor elkaar kunnen betekenen als het leven moeilijk wordt, of wanneer er geleden wordt.

Het is bijzonder dat juist in de huidige tijd alle mensen (zowel seculier als kerkelijk) haast gedwongen met de neus op deze 'bezinning op het leven' worden gedrukt. Het is van grote waarde om even stil te staan en te kijken hoe de wereld rondom ons reageert op die van buitenaf opgelegde periode van inkeer. Er komen verbazingwekkend mooie dingen naar boven, waar woorden als solidariteit, bekommernis, betrokkenheid, zorgzaamheid en vriendschap bij horen. Noodgedwongen kijken mensen weer naar elkaar om en ontstaan er fantastische initiatieven om elkaar uit de verte nabij te zijn.

Ongewild en onverwacht kunnen we in dat stilvallen weer zien, een helder zicht krijgen, waar mensen werkelijk toe in staat zijn. Dat is toch minstens een wonder te noemen dat nauw aansluit bij het aanstaande feest van Pasen. We zien mensen die opstaan en in de stilte die heerst weer dichterbij zichzelf en de ander komen te staan.

Onlangs kreeg ik een berichtje van een geliefd gemeentelid, die een vraaggesprek had gehoord met de bekende psychiater Dirk de Wachter. Deze deed in dat beluisterde interview de uitspraak: 'Zalig zij, die kunnen aanraken!'

In een tijd, waarin we tenminste anderhalve meter afstand moeten houden van elkaar, is dit een bijna ongehoord beeld. Wat krijgt zo'n zin dan een diepe betekenis. Mensen die in de huidige crisis elkaar onverwachte dingen aanreiken zonder elkaar letterlijk aan te raken, worden toch geraakt in die nabijheid op afstand.

Vaak sluiten wij onze vieringen af met een zegen, die ingeleid wordt met de woorden: in de hoop dat alles wat onze handen aanraken geheeld mag worden.

Wellicht kunnen we nu, in deze stille week, elkaar op afstand nabij, zeggen: in de hoop dat datgene, waar onze handen in liefdevolle aandacht naar reiken. geheeld mag worden!
Dat het zo moge zijn!

Foekje Dijk
Voorganger van de VVP Assen

 

Deel dit