'Een goed leven is niet vanzelfsprekend'

'Een goed leven is niet vanzelfsprekend'

Diêp is 38, juf van groep 8 en moeder van twee kinderen. Als kind vluchtte ze met een boot uit Vietnam en woonde ze bijna vier jaar op nog geen acht vierkante meter achter een gordijn in een vluchtelingenkamp.

Die ervaringen hebben invloed op hoe ze haar kinderen opvoedt en op hoe ze les geeft. ‘Ik voel heel sterk hoe goed ik het nu heb en welke kansen ik heb gekregen. Ik wil mijn kinderen meegeven dat dat niet vanzelfsprekend is.’ 

‘In Vietnam woonden we met mijn opa in een huis dat hij en mijn vader eigenhandig hadden gebouwd. Mijn andere opa en de familie van mijn moederskant woonden ook in de buurt. We waren heel hecht en voor mij was het een mooie tijd. Toen mijn opa overleed, hebben mijn ouders besloten om hun vaderland te verlaten. Ik was toen zes jaar oud. We vertrokken met z’n vijven: mijn ouders, mijn oom, mijn broer en ik. 

Een vrij en vredig leven
Mijn ouders praten er niet vaak of niet graag over, dus ik weet er het fijne niet van. Ik weet wel dat ze allebei een goede baan hadden: mijn vader was adjunct-directeur en docent op een middelbare school en later onderwijsinspecteur en mijn moeder administratief medewerker/ accountant. 

Ze hadden het redelijk, maar ik herinner me wel een aantal verhuizingen vóór onze vlucht. Mijn vader zegt wel eens: “Ik wilde dat jullie in een andere maatschappij zouden opgroeien. Een maatschappij waarin je eerlijke kansen krijgt en niet iemand hoeft om te kopen om verder te komen. Jullie verdienen een vrij en vredig leven zonder gevaar.”

Lees verder bij Zin in Opvoeding

Deel dit