Vrijzinnig Assen

VVP

Beleven

Beleven

Het lijkt alsof we gewend raken aan een leven met beperkingen. Is dat iets wat mensen eigen is, dat je in staat bent je aan te passen? Ik vermoed dat het een nuttig mechanisme is, dat we onze energie niet steken in verzet tegen wat je toch niet kunt veranderen. 

Dus als je gedwongen bent om meer thuis te zitten en minder mensen te ontmoeten, dan raak je eraan gewend. Of het komt door corona-regels, of door andere oorzaken waardoor je minder mobiel bent geworden, je zoekt en vindt een nieuwe weg. Je vult je dagen op een andere manier en daarmee raak je op den duur vertrouwd. Dat is goed en dat geeft rust.

Tegelijk hoop ik dat het niet zo is. Ik hoop dat er in mensen een onstuitbare drang zit om bij elkaar te komen en samen dingen te beleven. Er zit vast en zeker een verlangen om elkaar te ontmoeten en aan te raken. Of zullen we na een jaar van beperkingen voorgoed afgekickt zijn en voortaan op een afstandje om elkaar heen blijven draaien?

Ik zag een filmpje van een popconcert, waar een enorme mensenmassa, dicht op elkaar gepakt, luidkeels een bekend nummer meezong. Die beleving, dat is echt wel wat anders dan hetzelfde liedje op de radio. Ik zag een mooi klassiek concert op de televisie en dacht hoe het zou zijn om daarbij te zijn en de trilling van de snaren te voelen. En zelfs de stilte, die ervaar je samen anders dan alleen.

Straks zal het blijken, over hopelijk niet al te lange tijd. Kunnen we nog tegen elkaar aan klonteren bij een tafeltje met koffie en cake? Kunnen we samen lawaai maken en samen de stilte beleven?

Jasper van der Horst

 

 

Deel dit