Vrijzinnig Assen

VVP

Terug naar de bron-4

Terug naar de bron-4

Mijn ouders zorgden er voor dat ik kon opgroeien tot een welopgevoed meisje. Op mijn 14e jaar werd ik een keurige zondagschool juf. Weliswaar op een vrijzinnige zondagschool, maar toch…..

Het was beter dan niets vonden mijn orthodox -hervormde ouders.

Op een keer moest ik op die betreffende zondagschool het verhaal van Rebekkah vertellen. Als bron koos ik de kinderbijbel van mijn opa.

Er stond daar een prachtige plaat in van een mooie, jonge elegante dame met een klassiek gezichtje en een licht opwaaiende rok in de woestijnwind bij de put van de oase, waar zij vol barmhartigheid en ongevraagd de dorst leste van mens en dier.

Ze heette Rebekkah. Deze jonge vrouw had volop aandacht voor de behoeften van de woestijnreizigers.

Rebekkah werd mijn voorbeeld van naastenliefde en schoonheid.

De zondagschoolkinderen vonden het verhaal (en de plaat) even mooi als ik zelf.

Op iets oudere leeftijd evenwel, ontdekte ik de minder goede kant van Rebekkah.

Met een eenvoudig bord soep wist zij haar man en zonen, zo te manipuleren of te bedriegen, dat er precies gebeurde van wat zij wilde, tegen het geboorterecht van die tijd in.

Was dit nu een teleurstelling dat dit sprookjesachtige ideaalbeeld uit mijn kindertijd, dat ik zo adoreerde en nu nog koester, geschonden werd? 

Nee, eerlijk gezegd, werd Rebekkah mij er nog liever om!

Ze bleek iemand te zijn van vlees en bloed. Iemand die alle kanten van zichzelf naar voren durfde te laten komen.

Dit verhaaltje is een bron van wijsheid voor mij geworden.

Als ik de krant lees of in mijn eigen leven beschouw, dan zie ik de goede en slechte kanten, die elk mens in zich heeft.

Toch staat het beeld van de prachtige jonge vrouw, die blijft schenken van het water uit de bron, me het meest helder bij en daar keer ik tekens weer naar terug.

Rija Damman

15-02-2021

( foto's afkomstig van Wikimedia en Wikipedia )

Deel dit