Vrijzinnig Assen

VVP

Columns van Wiebe Kamminga

Columns van Wiebe Kamminga

Filosofietjes die Wiebe Kamminga een aantal jaar geleden schreef voor het Kerkblad.  
  

Stilte

Zondag in de Jozefkerk, toen was het er weer. Tijdens de overdenking was het stil. Er werd geluisterd. Dan opeens, de stilte wordt stiller, geconcentreerder.
Op schilderles gebeurt het ook. Na een wat rommelig begin, of na de koffie. Ineens is ieder druk geconcentreerd bezig met zijn werk. Het wordt stil. Je kunt een speld horen vallen.
Of als kind, weggedoken in een boek, ver van deze wereld.
wiebe kamminga 03En ook uit herinnering, in de derde klas lagere school, tijdens het rekenen, de tafels van vermenigvuldiging. De stilte valt over de klas. Alleen het tikken van de griffels op de lei hoor je.
Momenten van stilte, van concentratie. Soms komen ze op je af. Of zoek je ze.

(Kerkblad, 15 maart 2001) 

 

 

 

Pinksteren

wiebe kamminga 02Voor mij ligt een prent, een ingekleurde mono-type van 50 bij 70 cm. Uitgaande van een potloodschets heb ik deze prent gemaakt door middel van een drukproces gevolgd door een inkleuring met aquarelverf.
De prent laat zien een abstract beeld van kleurvlakken en rechte en kromme lijnen. Rechthoeken in verschillende groottes en standen en in de genuanceerde hoofdkleuren rood, geel en blauw vullen het beeldvlak met een tapijt van overdadige kleur en licht. Maar, je kunt niet alles hebben. Een overdekking van het geheel met een spel van roodbruine gekleurde lijnen, lijnconcentraties, vlekken en roosterachtige patronen tempert de uitbundigheid van het licht. Nu wordt het spannend. Er verschijnen dieptes, open ruimtes, reflecties, schaduwen, geheimzinnige afsluitingen of misschien zelfs in diverse kleuren stralende zonnen en wolkenpartijen.
Zou je in deze tijd rond Pinksteren waarin de natuur zich ook al zo uitbundig toont, een afbeelding als deze prent niet kunnen beschouwen als een ideale bron voor een zoektocht naar openheid, naar vernieuwing of zo u wilt naar bezieling of inspiratie.
Enige weken geleden in een televisiegesprek trof mij een uitspraak van de schrijver Willem Brakman. Deze klonk ongeveer in mijn woorden als volgt: een roman beweegt zich langs een zandpad maar het verhaal speelt zich af in het geritsel en fluisteren van het struikgewas.
Terug naar ons abstract beeld. De grote lijnen van de inspiratie zijn gerepresenteerd in het geheel van de vlakken en lijnen in de hoofdkleuren, maar vormen het spel van rechte en kromme lijnen, de variaties in grootte en nuances van kleur in de vlakken, de subtiele vlekken en rastertjes, de concentratiedelen van lijnen niet de meest gewaardeerde bronnen van eenvoudige verrassende inspiratie.
Ik wens u een geïnspireerd Pinksteren.

 

Intermezzo

Enige weken geleden speelde op de maandelijkse zondagmiddagse kamermuziekconcerten in de Statenzaal van het Drents Museum o.m. de altvioliste Nobuko Imai. En daar gebeurde het wonder. In dat concert speelde ze de "Suite nr. 4 voor violoncello solo" van Bach op altviool. Nou ja, speelde? Het was je reinste striptease, muziek uitgekleed tot op de bot. Geen verfraaiing of versiering. Bezielde muziek teruggebracht tot in zijn zuiverste vorm, wat dat ook mag zijn.
Zou het misschien zo kunnen zijn dat juist in deze wonderlijk intense momenten de kunst, de wetenschap en de religie elkaar raken? Blijf luisteren, blijf kijken.

(Kerkblad, 01.03.2001, Nieuwsbrief 2, maart 2001)

 

Zo maar een zondag

In een kerkdienst van enige weken geleden speelde in de overdenking een gedicht*) een belangrijke rol.
"Sorry voor het toeval, uitgesloten door noodzaak. Sorry voor de afgehakte boom, maar ik maak nu houten tafelpoten."
Zo ongeveer klonken een twintigtal excuses. Sorry voor het ene, exclusief uitgesloten door het andere. Of iets ruimer: sorry voor het grote en kleine wereldgebeuren, sorry ook voor mijn directe omgeving, maar mijn aandacht blijft vaak beperkt tot eigen belangrijke en nietige dingen, althans zo begreep al luisterend uw secretaris het gedicht.
's Avonds op dezelfde zondag was er een toneelvoorstelling in De Schalm. Gevorderde jeugdige toneelspelers hadden als afsluiting van het ICO-cursusjaar een toneelgebeuren samengesteld rondom het thema Identiteit. Met zang, acteren, dansen, muziek en licht toonden ze in een wervelende show hoe tijdens hun opgroeien de ingewikkelde grote wereld op hun afkomt en hoe ze daarin hun eigen plek moeten zien te vinden.
Wat een tegenstelling. Enerzijds een volle kerk in stilte luisterend en filosoferend over de balans tussen binnen- en buitenwereld. Anderzijds de jongelui met veel beweging, geluid en kleur selecterend en vooral beperkend zoekend in de veelheid van indrukken van buiten op weg naar hun volwassenheid. Niks geen sorry, het is goed mij te concentreren op de fabricage van tafelpoten.
Twee werelden van verschil. Of toch niet?

*) "Onder een kleine ster" uit
Wislava Szymborska, Uitzicht met zandkorrel, Meulenhoff, 1997.

(Kerkblad, 26.07.2001)

 

Pythagoras
Wiebe Kamminga

wiebe kamminga 01De stelling van Pythagoras. Aan velen bekend en niet vergeten, oude koek, schoolwiskunde. De jonge Pythagoras wist nog van niets. Niemand kende de stelling. Dat uit te vinden, dat heet wetenschap bedrijven.
Pythagoras had een vermoeden. En dan begint het. Dat proces is als het draaien van de kat om de hete brei. Naar de bibliotheek. Een hulplijntje trekken. Eens meten en rekenen. Iets anders proberen, een extra driehoekje. Behoud van ellende. Nog eens naar de bibliotheek. IJsberen. Een nachtje slapen. Diep in de morgen, kwart voor drie. Wakker. De flits. Ik heb het. Opschrijven in drie regels, c2=a2+b2 is geboren. IJs met slagroom.
De moraal: Toch maar doorzetten. De beloning is groot. Heel soms.

(Kerkblad, 26.04.2001, Nieuwsbrief 3, april 2001)

 

Deel dit