Vrijzinnig geloven

 

VVP

Even een groet - 22

Even een groet - 22

Rein Algera, een collega uit Zoetermeer, die ook geestelijk verzorger is in Den Haag, reageerde een maand of wat geleden op een van mijn groetjes. Hij voegde onderstaande column toe over de vaccinatieronde die nu op gang komt en ...
 
... waarvoor hij al in januari aan de beurt was. Gedachten die aan het denken zetten. Ik bewaarde ze in portefeuille en geef ze vandaag graag aan u door...
 
Dubbele gevoelens - Als geestelijk verzorger had ik al snel een uitnodiging gekregen voor de corona-prik. In tegenstelling tot verbazend veel landgenoten was ik daar blij mee. Als ik niet ziek word, is de kans kleiner dat ik kwetsbare mensen in mijn zorginstelling besmet. Voor de prik moest ik naar het Ado-stadion. Behulpzame gele borden wezen vaccinatie-kandidaten al van verre de weg. Op de parkeerplaats stonden stewards die me het juiste parkeervak wezen. Ik deed mijn mondkapje voor en liep naar een kolossale witte tent. Onderweg wezen twee oranje hesjes me nog even op de toch niet de missen ingang. Bij een ontvangstbalie mocht ik alsnog een helaas vergeten gezondheidsformulier invullen. ‘O, daar hebben we stapels van liggen hoor, voor mensen zoals u...' Daarna werd ik doorverwezen naar een loket voor identiteitscontrole. Toen die naar tevredenheid was afgehandeld mocht ik door naar de prikplek zelf.
 
Enkele stewards knikten me bemoedigend toe. In het prikhok ging snel en resoluut de spuit erin. Voor ik het wist was die er ook weer uit en zei de prikster: ‘Gaat u daar maar even een kwartiertje zitten om bij te komen. Mocht u zich toch niet goed voelen, dan vangen wij u op.’ Hoewel ik niet het gevoel had nu te gaan omvallen ging ik toch maar op een stoel zitten. Veilig tussen drie schotten raakte ik aan het mijmeren. Dat dit allemaal kan. En zó kan. We mogen dan niet de snelste van Europa zijn, maar degelijk en comfortabel is het wel.
 
Toch begon er ook iets te knagen. Lesbos. Al die vluchtelingen. Ik had die morgen een stuk gelezen over kapotgewaaide en verbrande tenten. De kou. Een overstroming. Het ontbreken van redelijk eten. Ellenlange wachttijden. Dodelijk uitzichtloosheid. Dat schuurde, daar in die degelijke tent met overdadige begeleiding. Er zijn plannen om 500 Lesbos-vluchtelingen in Nederland op te vangen. Maar dat kan niet. Op 17,5 miljoen Nederlanders kunnen die er niet meer bij, helaas. Er is geen ruimte en geen geld voor. Maar we bedoelen natuurlijk: we hebben er geen ruimte en geen geld voor over. Want als we het belangrijk genoeg vinden, kan er ineens heel veel, heeft de coronacrisis bewezen.
 
Het kwartiertje was nog niet om, dus pakte ik mijn mobiel. Even de mail bekijken. Wat blijkt? Ik kan de reiskosten naar het Ado-stadion declareren. Ook voor de tweede inenting over drie weken. Daarnaast worden zes uur werktijd vergoed. Wauw. Niet alleen vooraan in de rij met vaccineren, maar dan ook alles nog eens heel goed vergoed ook. Nou, dacht ik toen, dat ga ik naar boven afronden en doorsturen naar Lesbos.
Dubbel natuurlijk. Op die stoel tussen drie schotten begon er een kleine interne discussie. ‘Ah, meneer koopt de schuurgevoelens af door een paar druppels op een gloeiende plaat te gooien?’ ‘Dat kun je zo zien. Een gloeiende plaat koel ik in m’n eentje natuurlijk niet af. Maar stel nou dat meer mensen dat zouden doen. Juist dat vaccin bewijst toch dat een paar druppels wel degelijk verschil kunnen maken...’
Het kwartier was om. Ik stond op. Een steward wees me nog even op de opnieuw niet te missen uitgang. Buiten was het flink gaan waaien. Een maand met twee gezichten. Aan ons de keuze wat we willen zien.
Rein Algera
 

Deel dit