Vrijzinnig geloven

 

VVP

Even een groet - 43

Even een groet - 43

In Zoetermeer hebben we een alleraardigste leeskring. Nota bene via Google Meet. Tweewekelijks komen we samen en lezen een boekje getiteld 'Opnieuw geloven'. Het is ongelofelijk hoe snel we met elkaar een band opbouwden via ...
 

... onze gesprekken op het wereldwijde web. Van twee van onze kringleden, Peter en Denise, ontvingen we deze week een inspirerend en grappig verhaal. Ik deel dit vonkje graag met jullie op deze mooie zonnige maandag, die al weer voorbij is. Morgen weer een nieuwe dag...

De vonk
 
Eeuwen geleden, toen God
klaar was met zijn schepping,
wilde Hij voor de mens een stukje
van zijn eigen goddelijkheid
achterlaten, een vonk van zijn wezen,
van zijn helende liefde.
 
Hij zocht naar een plek om
deze goddelijke vonk te verbergen,
want, zo legde Hij uit,
wat de mens al te gemakkelijk kan vinden,
zou hij niet naar waarde schatten.
 
"Dan moet U de goddelijke vonk op
de hoogste bergtop verbergen',
zei één van Gods raadgevers.
 
God schudde zijn hoofd en zei:
"Nee, want de mens is een avontuurlijk wezen
en hij zal in de kortste keren leren
om ook de hoogste bergtop te beklimmen."
 
"Verberg het dan, o Eeuwige,
in de diepten der aarde."
 
"Geen denken aan", zei God, "want
op een dag zal de mens ontdekken
dat hij kan graven en boren, zo diep als hij wil."
 
"Midden in de oceaan dan, Meester?
 
En weer schudde God zijn hoofd en zei:
"Ik hen de mens toch zijn verstand gegeven.
En op zekere dag zal hij leren schepen
te bouwen en de machtigste oceanen over te steken."
 
"Waar dan, Meester?" riepen zijn raadgevers.
 
God glimlachte en fluisterde:
"Ik zal de vonk van mijn wezen
verbergen op een plaats,
waar niemand hem zoekt,
ik zal hem diep
in de mens zelf verbergen!"
 

Met een groet,
Karl van Klaveren

 

Deel dit