Vrijzinnig geloven

 

VVP

Even een groet - 9

Even een groet - 9

'Staat de waarheid op het spel?' – de respons. -Met enige trots stuur ik jullie als lezers de reacties op de waarheidsvraag. Maar liefst 25 in getal. En wat een mooie doorwrochte stukken schreven jullie! In het spoor van deze correspondentie ...
 
... mailde ik in de afgelopen weken met Ans van Kekem, die samen met Jos Niesing elke maand vanuit Rotterdam naar de filosofiekring kwam die we tot voor kort hadden (en spoedig weer hopen te hebben) in de Adventskerk in Zoetermeer. Haar woorden, die ook alles te maken hebben met de waarheidskwestie, maakten grote indruk op me. Met haar toestemming stuur ik ze aan jullie door. Het is een van de meer dan twintig reacties die ik kreeg.
 
ds. Karl van Klaveren
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hallo Jos en Ans,
hoe gaat het met jullie? En met jullie gezondheid? Ik mail jullie even omdat jullie meestal wel reageren op de 'prijsvragen' ;-) die ik uitschrijf. Ik kon dit keer geen reactie van jullie vinden op de waarheidskwestie. Klopt dat? Ik stuur jullie als primeur (uit waardering) al even de oogst tot nu toe. Hebben jullie misschien nog tips voor de uiteindelijke redactie.
 
Met een hartelijke groet, Karl
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hoi Karl,
 
ik ga gelijk maar even op je mail reageren. Reden dat mijn reactie op je filosofische vraag ontbreekt is dat eerlijk gezegd mijn werk de laatste tijd al mijn energie zo`n beetje opslokt. Het lukt me gewoon niet mijn gedachten goed te ordenen en iets te formuleren op je vraag. (...) Op mijn werk in een psychiatrische kliniek, zijn afgelopen drie weken zeker 30 patiënten en collega`s besmet. Inmiddels 2 patiënten overleden en ook de vriend van een collega, door haar besmet (ze zouden februari gaan trouwen). Mijn verkleinde wereld beweegt zich tussen mijn werk als verpleegkundige en thuis, waarbij door alle gebeurtenissen die wij als collega`s op afdeling meemaken, en onze kleine wereld daarbuiten, we ipv collega`s, steeds meer de rol van een soort van familie van elkaar gaan vervullen. We vangen elkaar op, delen emoties, hebben een aandacht voor elkaar die we normaal niet hebben etc. Wij leven in onze eigen realiteit die moeilijk aan anderen is uit te leggen!

Ik ben ervan overtuigd dat vele anderen in een bepaalde situatie, (bijvoorbeeld ouders die elke dag thuiswerken en leven met hun kinderen, winkel/restaurants eigenaars die hun zaak/droom in rook zien opgaan, om maar een voorbeeld te noemen) dezelfde ervaring hebben. Het is ook het verhaal van de psychiatrische patient die zich aan mijn zorg en begeleiding heeft toevertrouwd. Wiens leven zich afspeelt parallel aan mijn huidige leven. Twee dagen geleden... een collega wordt ziek in de loop van onze dienst, krijgt koorts, moet naar huis om zich te laten testen. Een patient komt naar me toe, ik zie de angst in zijn ogen, hij vraagt "moeten we weer in quarantaine?". Quarantaine betekent in groepjes van 12 "opgesloten" worden in enkele tientallen meters ruimte, niet naar buiten, mogen, niet op verlof, familie niet zien, geen afleiding, levensvragen die opeens van groot belang worden, als hoe kom ik aan mijn boodschappen, mijn sigaretten. De noodzaak begrijpen, maar ook overvallen worden door angst, onrust, onzekerheid, en steeds maar weer opnieuw en opnieuw.

Terwijl ik dit type denk ik, misschien is de onderstreepte zin ook wel een simpel antwoord op je vraag. Waarheid is voor mij op dit moment de situatie waarin mijn leven zich afspeelt, de dingen die ik daarin zie en meemaak en waarop zeker geen makkelijk antwoord te geven is waarom iets is, of gebeurt zoals het gebeurt. (...)
 
Vriendelijke groeten, Ans
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Beste Ans,
 
dank voor je reactie. Ik word er stil van en bewonder je inzet. Ja, wat je zegt: wie zoiets niet zelf meemaakt kan het moeilijk begrijpen. Het is een waarheid die je moet ervaren, omdat je er anders wel begrip maar geen gevoel voor hebt. Fijn dat je steun hebt aan je collega's. En wat vreselijk voor die collega van je. En ook voor de patiënten waarvoor je zorgt. Heel veel sterkte gewenst! Tot betere tijden...
 
Met groet, Karl
 
 
 
 
 
 

Deel dit