Vrijzinnig geloven

 

VVP

Column van de predikant - mei 2020

Column van de predikant - mei 2020

"Wat de toekomst brengen moge / mij geleidt des Heren hand / Moedig sla ik dus de ogen / naar het onbekende land." Deze liedregel werd ons in de afgelopen week aangereikt door Bertie Cohen Stuart. Als groet en bemoediging in ...
 
... 'Dagelijks brood', de geïmproviseerde wijze waarop we met elkaar contact houden in deze bijzondere tijd. Het toeval wil dat Ien de Boer mij een paar dagen eerder dezelfde liedtekst van Jacqueline van der Waals toestuurde met de woorden: "Lijkt dit gedicht je iets om als 'dagelijks brood' te serveren?" Die samenloop van omstandigheden vond ik een mooi toeval. Het ontroerde me. Omdat je op zo'n moment iets 'toevalt', wat altijd troost. Maar ook omdat het iets zegt over hoe we ons als mensen van dat kleine kerkje aan de Beeklaan verhouden tot het leven als de bodem onder onze voeten wegvalt.
 
Ik weet wel, voor de een is deze crisis ingrijpender dan voor de ander. Er zijn mensen die geen eenzaamheid of angst ervaren. Ze hebben een vast contract, of ze zijn gezond en jong. Voor hen is het een tijd om tot zichzelf te komen. Maar er zijn ook mensen die vrezen voor hun leven, die zich sociaal geïsoleerd voelen, die wanhopen omdat ze hun toekomst te gronde zien gaan. Dan kan een lied als dit kracht geven. Dan kunnen het woorden zijn die tot het hart en tot de verbeelding spreken.
 
"Leer mij volgen / zonder vragen / Vader wat Gij doet is goed / Leer mij slechts het heden dragen / met een rustig kalme moed". Zo gaat het lied verder. Ien de Boer schreef me: "Vooral dit eerste couplet van een gedicht van Jacqueline van der Waals, dat in het liedboek van de kerken uit 1938 stond, waaruit toen ook in de Houtrustkerk werd gezongen, heeft in de huidige omstandigheden ineens veel meer betekenis voor mij gekregen." De omstandigheden waarin we verkeren kunnen een lied opnieuw kleur geven. Die ontmoeting van woord en werkelijkheid kan erg troostrijk zijn. Dit gedicht van Jacqueline van der Waals ontstond in de werkelijkheid van haar eigen leven. Een schril lot, misschien wel schriller dan het onze. Toch mag dit lied ook in ons leven klinken. Als een gebed. Om de toekomst moedig onder ogen te mogen zien. Ondanks zorgen. Ik hoop dat we daar in deze Pinkstermaand kracht uit mogen putten.
 
ds. Karl van Klaveren
 
 

Deel dit