Vrijzinnig geloven

 

VVP

Column van de predikant - dec 2016

Column van de predikant - dec 2016

Buiten op de fiets in de regen. Ik ben nog maar net terug uit India, waar ik op reis was met twintig collega’s. Terwijl mijn wielen door de herfstbladeren knarsen, valt me een gedachte in: Gek eigenlijk, overal ter wereld viert men feest als het koud en donker wordt.
 
Bij ons doen we dat met kaarsjes, lampjes en vuurwerk rond het feest van Kerst en Oudjaar. In India kennen ze een dergelijk ritueel aan het begin van de herfst: Diwali. Ook bij dit hindoefeest worden overal lichtjes aangestoken om het donker te verdrijven. Donker nodigt blijkbaar uit om er iets van te maken. Het is als een leeg doek dat wil worden versierd. De natuur zorgt voor ons in de zomer. In de winter moeten we er zelf wat van zien te maken. Dan wordt de mens verantwoordelijk voor gloed en warmte. Goed geregeld wel. De natuur geeft ons een duwtje in de goede richting. Bij Diwali hoort een dans met stokken die de strijd tussen licht en donker uitbeeldt, de dandiya. Ook onze groep in India waagde zich eraan. We werden uitgedaagd om in deze dans de weerstand uit te beelden die een ontmoeting of discussie kan oproepen. Een mooie oefening. Al dansend gingen we op zoek naar harmonie. Het begon wat stroef, maar de dandiya wist stap voor stap bij ieder van ons een lach op het gezicht te toveren. Aan het einde leek alle weerstand gebroken. Bij zo’n dans ontdek je hoe nuttig een ritueel kan zijn. Het is een soort nonverbale taal die net zo veel geeft als een knuffel of een knipoog. Hadden we in onze samenleving maar meer rituelen. Het donkere jaargetijde dat zich verbreidt kan wel wat licht gebruiken. Veel mensen zijn van elkaar vervreemd. Zien we de ander nog wel als land- of lotgenoot? Misschien moeten we meer met elkaar dansen. Praten alleen helpt niet. Soms moet je dingen niet spellen maar spelen om elkaar te begrijpen. Zullen we een dandiya dansen? Ja, laten we er een mooi feest van maken in deze donkere dagen!
 
ds. Karl van Klaveren
 

Deel dit