Vrijzinnig geloven

 

VVP

Column predikant - sep 2012

Column predikant - sep 2012

‘Het kostbaarste wat we elkaar te bieden hebben is tijd,’ zo zei iemand in de wandelgangen van mijn drukke bestaan. Touché. Tijd is aandacht. Voor de mensen en de dingen. Aandacht is een vorm van denken. Luisterend denken. Dat doen we te weinig.
 
De kerk wordt vaak geassocieerd met de eeuwigheid. Maar misschien is haar grootste geheim wel de tijd. Tijd als eeuwigheid. Oneindig geduld. Met anderen. Maar ook met jezelf. Tijd is schaars geworden in het dolgedraaide circus van onze cultuur. Rousseau zei het al. Hij zei het de antieke cynici na. De beschaving maakt ons onrustig en geagiteerd. We moeten terug naar onze natuurlijke staat. Terug naar de 'mythische tijd' waarin we nog tijd hadden. Hoe decadent ik vakantie soms ookvind als onverbeterlijke calvinist, ik kan niet ontkennen: vakantie heeft ook iets van het paradijs. Het geeft je het respect terug voor de tijd. Even geen kwantiteit of kwaliteit, maar gewoon tijd. Voor de wereld om je heen. De natuur. De stilte. Vakantie komt van het Latijnse woord 'vacare', dat 'leeg worden' betekent. Een vacature is een lege post. De leegte baart mooie kinderen, zoals creativiteit. Ze komt je niet aanwaaien. Want ieder van ons heeft de neiging om zijn hoofd en zijn leven vol te stoppen met gedachten en daden. De leegte geeft ons de kans om los te laten, op adem te komen en opnieuw te beginnen. Als een kind voor wie de tijd eeuwigheid is.
 
ds. Karl van Klaveren
 

Deel dit