Vrijzinnig geloven

 

VVP

Column van de predikant - aug 2014

Column van de predikant - aug 2014

Augustus is zo’n lome maand en het weer van half juli versterkt dat beeld. Het is ook een stille maand: iedereen lijkt weg te zijn, daardoor is deze maand voor velen een maand die je alleen doorbrengt.
 
 
Het huis vraagt om de laatste delen opknapwerk, binnen en buiten, voordat de herfst begint. Mijn beelden zijn terug van weggeweest en ze staan nu binnen, een soort tevreden blijheid uitstralend. Van de bloemen die overal volop bloeien, is nu nog te genieten. Buiten op de velden liggen de hooibalen. Die zomermaand, zo intens beschreven in bijv. boeken van C. van Marxveldt, Aar van der Werfhorst en nog veel meer, ook hedendaagse schrijvers. Vanuit dat kleine wereldje gaan mijn gedachten verder naar buiten: hoelang kunnen de asielzoekers nog in de “Vlucht”kerk aan de Sportlaan blijven. En waar kunnen ze naar toe, wanneer de deuren voor hen gesloten worden? Een aantal mensen uit onze gemeenschap is daadwerkelijk bij hen betrokken, al maandenlang. Ze doen hun ding in stilte en maken zich zorgen. Iets minder stilte is wel gewenst, want dan kunnen wij ons om hen bekommeren. De Vredesweek nadert al weer snel: de derde week van september. Een aantal jaren geleden leek het dat er een tijd aankwam, waarin de vredesweek niet meer gehouden zou hoeven worden. Niets bleek minder waar: hoe treurig, wij hebben deze week heel hard nodig om onze aandacht er op te vestigen hoezeer onze inzet nodig is om vrede te laten bestaan. En dan, ineens, een vliegtuig neergehaald: alle inzittenden dood. Het verdriet komt heel dicht bij: een verdriet zo teer in alle pijn dat het nauwelijks kan worden aangeraakt en toch erom vraagt beroerd te worden. Dat we dat doen. Ons geloven zal een ieder kunnen dragen.
 
ds. M.-A. Sijbrandij-Verbist
 
 

Deel dit