Vrijzinnig geloven

 

VVP

Column van de predikant - feb 2014

Column van de predikant - feb 2014

De BBC herhaalt met enige regelmaat ‘The Vicar of Dibley’, een comedyserie over een vrouwelijke plattelandspredikant (Dawn French) en haar kerkvolk. Ik moet er altijd erg om lachen.
 
 
Het gesteggel op de vierkante millimeter, het elkaar vliegen afvangen, de botsende eergevoelens. Het wordt dik aangezet, maar is bij alle absurditeit wel herkenbaar, net als de warmte en genegenheid die er steeds weer blijkt te zijn tussen de hoofdpersonen. Het ontroert: dat rare stelletje bij elkaar. Ze hebben stuk voor stuk een gebruiksaanwijzing, maar ze dragen het hart uiteindelijk op de juiste plaats. Tja, dominees en kerkmensen: het zijn net gewone mensen. De kerk is alles behalve het beloofde land. Misschien kun je haar beter een oefenplaats noemen. Van de liefde. De kerk als een fitnesscentrum waar we werken aan de mentale spieren die onze bewogenheid in beweging zetten. Het lijkt een wat gezochte metafoor, maar Paulus – als antieke mens bekend met de Olympische Spelen – gebruikt een dergelijk beeld in zijn brieven. Hij vergelijkt gelovigen met sportmensen. Hij doet dat om zijn lezers op te porren om wat van hun leven te maken en hun tijd niet te verdoen met gezanik. Focus je als een atleet, is zijn boodschap. De apostel schrijft het aan de kerk van Korinte, die bekvecht en ruzie maakt en alle kanten op vliegt behalve de goede. Paulus heeft maar één medicijn: de geest van Jezus. Die mentaliteit bestaat volgens hem uit deugden die typerend zijn voor de liefde: geduld hebben met elkaar, jezelf niet hoger achten dan een ander, niet verbitterd raken, iemands gevoelens niet kwetsen, geen kwaad spreken over elkaar, de ander het kwaad dat hij/zij doet niet aanrekenen, maar vergeven. Het lijkt een utopisch ideaal, en dat is het ook wel. Maar Paulus zet het toch steeds weer in het midden van de kerk als hij in ‘Dibley’ is: hij tekent de ware mens. De afspiegeling van God, die in de gedaante van een jonge rabbi ons pad kruist en ons zonder iets te zeggen die spiegel voorhoudt. Daarin schuilt de kracht. De Eeuwige die ons woordeloos, met lijf en leden, aan onze kern herinnert, die goed is, ja, God is. Zo wordt de kerk toch een bijzondere plek.
 
ds. Karl van Klaveren
 

Deel dit