Vrijzinnig geloven

 

VVP

Column van de predikant - mei 2015

Column van de predikant - mei 2015

Misschien vindt u het een lelijk woord, maar ‘corebusiness’ is officieel erkend door Van Dale. Ik breng het ter sprake omdat we erover discussieerden in de kerkenraad van april. Op de agenda stond een brainstorm over de toekomst van de Houtrustkerk.
 
Al gauw lag deze term op tafel. ‘Wat is eigenlijk onze corebusiness?’, riep iemand. Er werd druk over gedebatteerd. De uitkomst was dat men vrij algemeen de kerkdienst als onze ‘corebusiness’ zag. Iemand verwoordde het als volgt: ‘Zonder de kerkdienst zijn we naar mijn gevoel geen kerk meer.’ Zelf had ik bedenkingen bij die gedachte. Wat mijn bezwaar was wist ik niet precies. Maar ik had het gevoel dat de kern van de zaak immateriëler was. Is het hart van onze activiteiten niet het ‘ongedwongen geloven’? Het vrijzinnig-protestants ideaal? Dat ideaal uit zich in verschillende vormen, waarvan de kerkdienst de belangrijkste is – incl. het koffiedrinken na afloop, dat zoveel samenhang smeedt en voor het gevoel van veel buitenstaanders bij ons zo hartverwarmend is. Maar laten we ook de kringen en de huisgemeenten niet uitvlakken. Ook daarin ligt onze kracht. Kortom, we lopen naar mijn gevoel op twee benen: de viering op zondag en de kringen doordeweeks. Het eerste is monoloog, het tweede dialoog. Beide benen hebben we nodig om compleet te zijn. Om op een gezonde manier kerk te zijn. Aldus mijn gedachtegang op de vergadering, waarbij ik in het heetst van de strijd ook nog riep dat het Leger des Heils de kerkdienst nooit haar ‘corebusiness' zou noemen. Daarmee introduceerde ik in feite nog een derde poot die wel eens onmisbaar zou kunnen zijn: het kerk zijn in de wereld. Spiritualiteit kan niet zonder humaniteit, leerde ik van Corry Jacobs: ‘Aan God doen is goed doen’ in de vrijzinnige beweging – al zou je kunnen verdedigen dat we dit sociaal ideaal in onze kring bij voorkeur niet als gemeenschap, maar individueel vormgeven: omdat daar al snel politieke keuzes mee gemoeid zijn. En daarin willen wij elkaar zoveel mogelijk vrijlaten. Althans dat is de trend in onze kring. Toen ik naar huis fietste en er nog eens over nadacht vond ik het wel een vruchtbare vergadering. In elk geval was duidelijk geworden dat wij samen vinden dat de kerkdienst het hart van ons kerk zijn is. Ik had al vaker het gevoel gehad, dat het in de Houtrustkerk zo werd ervaren. Dat was nu bevestigd. Ik realiseerde me ook dat ik me onbewust had verzet tegen de zakelijke klank van het woord ‘corebusiness’. Dat klinkt nogal institutioneel. Juist daarom had ik behoefte gevoeld om de ideële kern te benadrukken. Ik realiseerde me dat ik het woord onbewust had vertaald als ‘kern van de zaak’, wat iets anders is. ‘Kern van de zaak’ geeft vooral het immateriële doel aan. Dat was niet voor niets de titel van een boek van Miskotte. Misschien is het goed om in dit debat onderscheid te maken tussen ‘corebusiness’ en ‘kern van de zaak’. Dat laatste begrip staat dan voor de immateriële kern: dat wat we in de kerkdienst vieren en waar het in het christendom om gaat. Dat is de Mensenzoon, de ware menselijkheid. ‘Corebusiness’ duidt dan vooral de materiële uitwerking aan: de vormen die we voor dat ideaal kiezen. Tja, zo geredeneerd is de samenkomst op zondag misschien inderdaad de core (kern) van de business (zaak). Mocht u er anders over denken: laat het me weten! Want samen weten we meer.
 
ds. Karl van Klaveren
 

Deel dit