Vrijzinnig geloven

 

VVP

Column van de predikant - sep 2017

Column van de predikant - sep 2017

In 2010 werd ik dominee van de Houtrustkerk. Toen ik de stad na een jaar wat beter kende vroeg ik me af in welke straat ik nu precies op de HEAO had gezeten. Na de middelbare school had ik een half jaar in Den Haag gestudeerd.
 
Een verlegenheidskeuze: goede cijfers voor economie en niet weten wat je wilt worden. Een echte studententijd was het niet geweest. Ik bleef thuis wonen en kon het met wat carpoolen af. Het enige vak waar ik plezier aan beleefde was ‘Sops’, een combinatie van sociologie en psychologie. Zo ontdekte ik tussen de blauwe blazers van de HEAO-studenten de menswetenschappen, waarvan ik het bestaan niet had bevroed. Voortijdig verliet ik de HEAO, vast van plan om psychologie te gaan studeren, wat door een nogal surrealistisch incident uiteindelijk theologie zou worden. Dat was in 1981. Meer dan dertig jaar later werd ik predikant in datzelfde Den Haag. Zoals gezegd vroeg ik me, wonend in de stad, af waar ik nu precies op ‘school’ was geweest. De website van HEAOalumni gaf me na lang zoeken het antwoord: Houtrustweg 2. Ik viel van mijn stoel van verbazing. Want de kerk waar ik werkte was gelegen aan Houtrustweg 1. Ik had aan de overkant gestudeerd – in een gebouw dat nu het Montessori Lyceum was. Ik fietste er meteen naartoe. Ik bekeek het pand nog eens goed, maar herkende alleen het sportveld erachter. Daar had ik de Coopertest gelopen. Ook de uitgang kwam me vaag bekend voor: ik zag mezelf naar buiten lopen door die deur. Van de kerk aan de overkant herinnerde ik me niets. Bizar zoals het leven soms kan gaan. De psychiater Carl Gustav Jung noemde dit soort vreemde toevalligheden ‘synchroniciteiten’. Hoe moet je zoiets verstaan? Als een richtingwijzer? Een ludiek gebaar van het levensmysterie: ‘Good to see you again’? Ik moest hier aan denken toen ik in VPRO Zomergasten van zondag 6 augustus de psychiater Glenn Helberg hoorde spreken over de jurk van de interviewster. Exact dezelfde kleur had zijn moeder ook altijd gedragen. Een raar toeval. Het had hem getroost. Ja, soms valt het je toe, het toeval, en glimlacht naar je.
 
ds. Karl van Klaveren
 

Deel dit