PROVINCIALE VERENIGING VAN VRIJZINNIGE PROTESTANTEN GRONINGEN

Gedichten in Grunneger Dainst

Een blik op de Reiderwolderpolder.

Tijdens de Grunneger Dainst zondag 19 mei jl. in Delfzijl, werden twee mooie gedichten voorgedragen, die met de liefde te maken hadden: liefde voor het Groninger land en liefde voor elkaar.

 

De Hoogste Weg.

 

Liefde volhardt in het scheppen van ruimte.

Blijft waaien als een milde lentewind,

die bloeien laat en nooit verstikt.

Liefde loopt niet te koop,

uitdagend met hoge borst.

Liefde kent geen trots

die beschadigt en beschaamd maakt.

Liefde wil niet winnen,

niet zelfgenoegzaam zijn,

zich niet handhaven.

Liefde verdraagt geen onbetrouwbaarheid,

maar deelt de vreugde om mensen die op elkaar aan kunnen.

Liefde is een alomvattend huis

en biedt een dak voor totaal vertrouwen,

voor grenzeloos verwachten.

Liefde houdt eindeloos vol,

valt niet af.

Liefde alleen laat zich kennen als toekomst die blijft!

Sytze de Vries (theoloog, dichter en schrijver)

 

Woarom?

 

 

“Woarom bistoe zo verbraand

op dat koale Grunnegerlaand,

mit zien win en dook en regen?

Wat ligt die doar aan gelegen?
Woarom leefstoe ‘t alderlaist

maank dat volk? Zai bin ja mainst

stief en stoens, mit waineg woorden.

Hou kenst bie dat volk welk oarden?

Woarom blifstoe toch zo traauw

aan dei toal, zo roeg en raauw?

‘k Schoam mie ja miezulf te heuren;

‘k zel mie ook nait weer gebeuren!”

Woarom… woarom… goa moar deur.

Aaltied as ‘k dei vroagen heur

dou ‘k mien best om ‘t oet te leggen,

moar hou mout ik het toch zeggen?

Want ie hebben schoon geliek:

‘t is een laand van klaai en sliek.

Boven pollers, sloten, kolken,

niks as roemte, wind en wolken.

‘k Wait wel, ie bekieken ‘t goud:

‘t is een volk, dat zien gemoud

opsloet achter strakke koaken;

wèl het doar wat mit te moaken?

Zeker, wat ie zeggen is woar:

‘t boerse toaltje roast wel roar

in joen fien-gevuil’ge oren:

aal dei grovve platte woorden!

‘k Wait het wel, holt joe moar stil!

As ik mie verweren weil,

heb ‘k nait veul om bie te brengen:

laifde is nait op te dringen.

Moar hou min of ‘tr hier ook is,

dit is zeker en gewis:

aan gain laand wil ‘k aal mien leven

mie mit zo veul laifde geven.

Laifde vragt ja nait woarom!

Laifde is gain rekensom,

dei men moakt om of te wegen

wat d’r veur is en d’r tegen.

Laifde is d’r, zunner meer

en gain mens wait ooit woarheer.

Bin w’asmis d’r mir geboren?

Of heb wie on haart verloren?

Och, wat dut ‘t ook? Hier, is ‘t laand,

doar mien laifde fel veur braandt.

Woarom? ‘k Wil d’r nait noar vroagen.

Doarom! Aal mien levensdoagen! 

Domie P.J.van Leeuwen oet “Lopster Laidjes".                                                                                                                                                                      

 

Deel dit