PROVINCIALE VERENIGING VAN VRIJZINNIGE PROTESTANTEN GRONINGEN

Halfweg Kerst

Halfweg Kerst

Adventskrans, St. Antonius Abtkerk, Eindhoven

Sinterklaas heeft zijn hakken nog niet gelicht of kerst barst los. Of al eerder! Je ziet het aan de etalages, gevels van woonhuizen en winkels, tuinen, pleinen in dorpen en steden, de reclamefolders, en je hoort het aan de liedjes op de radio, de films op t.v.; een overdaad komt je tegemoet. Advent wordt overgeslagen. Wat een contrast met vroeger, toen er tijdens advent zelfs werd gevast.

Gelukkig staan we in de kerk wel stil bij advent. Het liturgisch jaar begint er mee. De liturgische kleur van advent is paars. Deze kleur wordt gebruikt in perioden van voorbereiding, bezinning en soberheid. (paars is ook de liturgische kleur tijdens de veertigdagentijd voorafgaand aan Pasen.) Met advent bereiden we ons voor op kerst.

Tijdens deze weken van voorbereiding en inkeer beseffen we, nog intenser, de aanwezigheid van zoveel brandhaarden in de wereld. Zoveel pijn en verdriet bij mensen op de vlucht, bij mensen die gedwongen moeten achterblijven. Mensen in schrijnende situaties, veraf en dichtbij. Jongeren of ouderen zonder huis of thuis. Mensen die ziek zijn, in onzekerheid verkeren. Mensen met een thuis maar die heel veel moeite hebben met al die feestelijkheden omdat ze kerst voor het eerst of voor de zoveelste keer alleen gaan vieren. Eenzaamheid kan ook juist in deze periode intenser worden ervaren.

Op kerstavond en met kerst is de liturgische kleur wit. Er is ook de, veel minder bekende, liturgische kleur roze. Op maar twee zondagen van het kerkelijk jaar wordt deze kleur gebruikt. In het midden van advent en in het midden van de vastentijd. Die zondagen worden daarom ‘halfweg kerst / bijna kerst’ of ‘half vasten’ genoemd. Immers, we zijn dan op de helft, dus paars en al een beetje wit vanwege het vooruitzicht. En wat krijg je dan? Roze. Ik heb jammer genoeg geen roze stola. Dit jaar is zondag 15 december de roze zondag waarop we halfweg kerst zijn.

Eenzaamheid

In de stilte van het nu
richt ik mij tot u
wiens naam te groot is
om te zeggen;
mag ik bij u leggen
wat mijn hart benauwt,
mijn ziel zo zwaar belast?

er zijn immers velen
die tranen plengen
door de pijn
van eenzaamheid;
dus waarom zou u míj gedenken;

waar is de oude tijd
dat stille krachten
in de kamer
van mijn kleine huis
naar binnen kwamen,
en vreugde brachten
met een helend woord;

mij rest de oude psalmen
op te zeggen,
verdriet verdringen
met wat troostend is en mild;
met kerstmis komt
het licht weer binnen,
en mag ik onbevreesd
– u zij gedankt –
opnieuw beginnen;

u schraagt mijn zwak geloof,
verdrijft de meelij met mezelf,
ik richt mij op en voel de goede geest
gestadig in mij stromen,
‘t is meer dan in mijn
stoutste dromen;

ik vouw de handen
in mijn schoot,
en lach mijn tanden bloot;

heb vrede met de ander,
heb vrede met u zelf;
en leef naar ‘t licht:
de dagen lengen,
er is een lonkend
vergezicht.

Alfred van Hall geeft in het gedicht Eenzaamheid op prachtige wijze de langzame verandering van donker naar licht, naar kerst, weer. Te midden van eenzaamheid. De geboorte van een kind in een stal, neergelegd in een kribbe is volgens de evangelist Lucas het antwoord op het donker in de wereld. Met kerst vieren we dat we in Jezus licht zien te midden van duisternis. We geloven, tegen alle ellende in de wereld in, in een lonkend vergezicht voor iedereen! En geeft dát geloof niet al een klein beetje licht in de duisternis? Helemaal wanneer we dát met kers met elkaar delen! Iedereen een mooie kerst toegewenst en veel heil en zegen voor het nieuwe jaar!

Greta Huis

 

Deel dit