Alledaagse spiritualiteit: Waar zwerfvuil mij brengt

Alledaagse spiritualiteit: Waar zwerfvuil mij brengt

Spiritualiteit kan ons leven beïnvloeden. Dat geldt zeker voor Anne. Frustratie boog zij om naar iets positiefs en daarmee inspireert ze ook anderen. 

Dit artikel verscheen in het boek 'Zomaar ineens. Verhalen over alledaagse spiritualiteit'. Het is een publicatie van de VVP. Meer informatie over het boek vindt u hier

Sinds vijf jaar maak ik bijna wekelijks een fietstocht van ongeveer achttien kilometer om zwerfvuil op te rapen. Ik doe dat op de buitenwegen rond de gemeente Opmeer in West-Friesland. Het is elke keer weer verbazingwekkend wat mijn medemensen allemaal dumpen uit hun auto’s of vanaf hun fietsen.

In het begin ben ik heel gefrustreerd over deze situatie:

Wat een aso’s om hun troep zomaar te dumpen!

Moeder Aarde kan het allemaal niet meer aan!

We verdienen het gewoon niet om op deze mooie planeet rond te lopen!

Onderweg kom ik diverse mensen tegen, die zich net als ik ergeren. En net als ik rapen zij ook zwerfaval op. In stilte; niemand die het weet.

Enkelen vertellen dat zij het in hun familie- en vriendenkring niet melden. Ze voelen een soort van schaamte en zijn bang voor de reacties: ‘Ben jij even gek om de troep van een ander op te ruimen!’

Voor die discussie ben ik niet bang. Ik zoek regelmatig de publiciteit en laat me leiden door mijn eigen gevoel, trouw aan mijn lijfspreuk: ‘Gekken kleuren de wereld!’

Zo heb ik de Club van Stille Rapers opgericht. We zijn eigenlijk een kruiwagen vol met kikkers; iedereen doet zijn eigen ding. Van tijd tot tijd ontmoeten we elkaar rond koffie en taart en delen we onze ervaringen. Soms doen we samen een opruimactie.

Toen ik ongeveer een half jaar bezig was met het opruimen van zwerfaval, veranderde mijn hele houding. Opeens lukte het me op een nieuwe manier te kijken naar de wereld om me heen. Omdat ik me opeens realiseerde dat werken vanuit frustratie mijn humeur niet verbeterde. In plaats van die negatieve emoties overviel dankbaarheid mij, vanuit het besef dat we allemaal afhankelijk zijn van de schepping. En zo kwam ik op het idee om van het zwerfvuil mandala’s te maken. Alle lange tijd vormden deze ronde figuren een soort dagboek van mijn ervaringen en spirituele ontwikkeling. En juist door nu mandala’s van zwerfvuil te maken, veranderde mijn innerlijke houding nog meer. En ik ging anders denken:

Wat fijn dat ik tijd heb om zwerfvuil te rapen.

Wat geweldig dat ik een lijf heb om dat te kunnen doen.

Wat mooi dat ik iets kan doen voor Moeder Aarde.

Leuk dat ik anderen kan inspireren en de media interesse hebben in mijn bezigheden.

Ook gedachten aan de klassieke deugden van dapperheid, trouw en matigheid kwamen boven. Maar er was nog iets anders: ik ging tijdens de tochten de nabijheid van engelen ervaren, als een gevoel van warmte, van een totale doorstroming van mijn lichaam. Engelen zijn energie en die energie bezielde mij. Ze geven mij moed, helpen mij om op tijd te stoppen en maken, dat ik elke week weer op pad ga. Regelmatig zing ik eigen bedachte mantra’s op mijn route. Ik roep de engelen aan om aanwezig te zijn, om bewustwording van mijn medemensen. Altijd kom ik voldaan thuis en ik ben nooit moe tijdens het rapen.

Engelen zijn voor mij de verbinding met G.O.D. Met G.O.D. bedoel ik: Grote Onbekende Dimensie. Het is de Bron, het Al, het Niets, waaruit alles voortkomt en waarin alles weer terugvloeit. Dit besef geeft mij een groot gevoel van verbonden zijn met die Bron, van troost, van verantwoordelijkheid nemen door onder andere zwerfvuil op te ruimen.

Sinds enige tijd geef ik avondvullende presentaties over mijn ervaringen. Dat zijn altijd mooie momenten. Soms sta ik verbaasd over mijn eigen doen en laten. Ik word een soort van meegenomen in een positieve stroom van energie.

Zwerfvuil brengt mij in contact met mede-rapers, met aardige mensen onderweg.

Zwerfvuil brengt mij voldoening en dankbaarheid  voor het leven.

Het brengt mij in verbinding met G.O.D.

Het verbindt  voor mij de hemel met de aarde: door het nederige werk van zwerfvuil rapen, kom ik in een gevoel van zijn, van geluk.

Anne de Bruuin-v.d.Graaf

Wilt u op de hoogte blijven van nieuwe artikelen? Abonneer u nu op de nieuwsbrief

Deel dit