Zuidholland

VVP

Cursus in wonderen

EEN CURSUS IN WONDEREN
op www.vrijzinnig.net

beweging voor eigentijds geloven

http://www.eencursusinwonderen.com

http://www.het-wonder.nl


 

MET EEN CURSUS IN WONDEREN

Vanaf oktober 2003 bestaat er een gespreksgroep over "een cursus in wonderen ".
Plaats: NPB-kerkgebouw. Kerkstraat 10, Brielle.

Toegangsprijs € 50,- voor de hele cyclus van bijeenkomsten.
Inlichtingen kunt u inwinnen onder telefoonnummer 0181-415119,

E-MAIL
mailto:wvjagt@hetnet.nl

of indien u geen gehoor vindt onder
telefoonnummer 0181-415119, of
telefoonnummer 0181-404040, of
telefoonnummer 0181-413460.

e-mail

mailto:k.elzinga@planet.nl

De Vrijzinnige Geloofsgemeenschap NPB Voorne-Putten en Rozenburg
hebben een eigen website:

http://www.npb-brielle.nl

Voor het jaarprogramma van deze NPB wordt naar deze website verwezen.


 

Voor meer bijzonderheden verwijzen we naar de website:
http://www.miraclesincontact.nl


Ontwaken in Liefde

HET SPIRITUELE PAD VAN EEN CURSUS IN WONDEREN

Ons leven is maar al te vaak een eindeloze en uitputtende  strijd, vol met niet bereikte doelen en onbevredigende relaties.
We lijken te leven in een vijandige en beangstigende wereld. We kunnen het gevoel hebben in een val te zitten, zonder nog
te weten waar de uitgang is. En hoe harder we rennen, hoe meer we vastlopen. De wereld die in duisternis wandelt, kan niet in
wonderen geloven, want de nacht kan zich onmogelijk de werken  van het licht voorstellen. Voor wie een andere weg zoekt, is in 1999 het spirituele leerboek “Een cursus in wonderen”  verschenen. Het is een spiritueel pad dat ons stap voor stap naar
het ontwaken of de verlichting voert.
Deze cursus laat zien hoe we zicht kunnen krijgen op ons ego, en hoe we vervolgens een radicale omslag kunnen maken in onze waarneming. Deze omslag van angst naar liefde - het wonder -helpt ons tenslotte geheel en al aan het ego voorbij te gaan.  Dan zijn we niet langer het angstige en afgescheiden “ik” dat we dachten te zijn. Zo vinden we ons ware “zelf” terug. Dat is een ervaring van volkomen liefde, verbinding en eenheid.
In haar boek “Ontwaken in liefde” beschrijft Margot Krikhaar met grote precisie en eerlijkheid haar eigen proces van ontwaken. Dat deed zij aan de hand van “Een cursus in wonderen”, en met Jezus als haar innerlijke leraar. Vanaf het moment dat de cursus in haar leven kwam, noteerde ze acht jaar lang alles wat ze tegen kwam in haar proces: de lessen van vergeving, het loslaten, het gevecht met zichzelf, en uiteindelijk de totale overgave aan de liefde van God. Haar persoonlijke verhaal kan anderen ondersteunen en bemoedigen. In het eerste deel beschrijft zij onder andere dat de “stem van de cursus”, ontegenzeggelijk dezelfde is als de innerlijke stem, die haar op een liefdevolle manier wil helpen.
In het tweede deel van het boek laat ze in twaalf concrete en toegankelijke stappen zien wat het pad van vergeving van de
cursus precies inhoudt en hoe dit in de praktijk van ons dagelijkse leven kan worden toegepast. Eén van die stappen behelst het herstel van de verbinding na de afscheiding.
Dit boek is een verhelderende gids en wegwijzer voor iedereen die zich wil oriënteren op de inhoud van de cursus zonder nog direct tot aanschaf van dit omvangrijke cursusboek over te gaan.

 

Wat is 'een cursus in wonderen'?

Eind 1999 verscheen de Nederlandse vertaling van 'A Course in Miracles'. In diezelfde periode kwam ik ermee in aanraking. Hoewel ik niet werkelijk op zoek was naar een 'spiritueel pad' (ik putte graag uit vele bronnen) bleek 'Een Cursus in Wonderen' dat wél voor mij te zijn. Ik voelde al snel dat dit boek met zijn wonderlijke titel mij heel veel te bieden had. De Cursus is sindsdien een belangrijke leidraad en gids in mijn eigen transformatieproces en heeft me veel goeds gebracht. Op deze pagina wil ik daarom graag iets meer vertellen over dit boek .

"Dit is een Cursus over liefde, want hij gaat over jou"

Wat is het?

De Cursus bestaat uit drie delen. Het eerste is een tekstboek dat je kunt lezen en bestuderen. Het tweede deel is een werkboek dat bestaat uit dagelijkse 'lessen': meditaties rond een thema met de uitnodiging dit thema de hele dag door toe te passen op alle situaties die je tegenkomt. Door het werkboek te doen leer je de theorie en de visie van de Cursus in de praktijk toe te passen. Tenslotte is er het Handboek voor Leraren, met extra verduidelijkingen en aanwijzingen.
Het boek is opgezet als een echte cursus of leerplan. De inhoud en het doel van deze cursus wijkt echter nogal af van de meeste andere cursussen die wij kennen. De leerweg van déze cursus is om uit onze ervaringen van angst gevoerd te worden naar de universele ervaringen van liefde, die onze enige werkelijkheid zijn. Om die weg te gaan is er maar één ding nodig: je dient je eigen denken te transformeren.

De Cursus is een ervaringsgerichte training. De gehele inhoud is erop gericht je te leren anders te denken en anders naar dingen te kijken. Veel zaken die je misschien in een 'spiritueel' boek zou verwachten, zoals wetenswaardig-heden over reïncarnatie, chakra's, sferen, verleden of toekomst van de wereld, zul je er niet in vinden. De Cursus is hier niet in geïnteresseerd, omdat theorieën hierover je denken niet transformeren. Naar mijn ervaring is dat juist de kracht van de Cursus. Mooie theorieën zijn uiteindelijk toch vrijblijvend en een theorie of filosofie die iemand aanhangt leidt niet per se tot verandering. De Cursus nodigt je uit echt bij jezelf naar binnen te gaan. Daarmee vertoont hij verwantschap met sommige Oosterse spirituele leringen, hoewel er ook verschillen zijn.
Doordat de Cursus afwijkt van andere boeken die wij kennen, moet je er meestal in het begin erg aan wennen. Je vraagt je af wat er nu eigenlijk precies staat, en tóch voelt er iets vertrouwd in deze woorden en heb je het gevoel dat er binnenin je iets gebeurt. Daar komt bij dat de Cursus allerlei woorden en begrippen die wij kennen op een andere manier invult. De Cursus heeft zijn eigen specifieke taal. In de vorm is de taal christelijk, maar de betekenis van de gebruikte begrippen wijkt sterk af van de traditionele inhoud van deze begrippen. Je kunt de Cursus dan ook niet zonder meer een 'christelijk' boek noemen.
De Cursus geeft zelf aan dat er naast hemzelf nog 'vele duizenden' spirituele leerwegen bestaan. Hij is dus niet 'de enige', of 'de beste'. Hij zegt echter ook dat iedereen ooit de leerweg van angst naar liefde moet gaan: dit is een onvermijdelijke scholing voor ieder mens. Voor sommigen van ons kan de Cursus hierin een gids zijn.

Waar het over gaat

Wat is dan de transformatie die volgens de Cursus voor ons zo noodzakelijk is?
Twee citaten: "Dit is (...) een cursus over liefde, want hij gaat over jou." En: "Deze cursus (zal) je leren hoe jij je kunt herinneren wat jij bent, waardoor je jouw Identiteit hervindt." De Cursus wil ons helpen ons Zelf, onze ware natuur, terug te vinden. En ons Zelf is alléén maar liefde. Wij zijn grootse, glorieuze scheppingen van God.
'God' is een van de centrale begrippen in de Cursus. De Cursus maakt duidelijk dat wij vele beelden van 'God' hebben gemaakt die onjuist zijn, zoals God als een straffende, oordelende 'persoon'. Wanneer de Cursus over God spreekt, bedoelt hij totale en onvoorwaardelijke Liefde, onbegrensd, oneindig en totaal vormloos. En omdat wij 'scheppingen' van God zijn, zijn wij precies datzelfde. Wij zijn geest, en geen vorm, en dus ook geen lichaam. En wij zijn één met elkaar en één met God, hoewel wij onszelf ervaren als een 'ik' en vele afzonderlijke, vaak vijandige, 'anderen'.
Onze ware identiteit, onze enige werkelijkheid, is voor ons niet echt te begrijpen. Wij zijn immers gewend te denken in termen van vorm, beperking, tijd en afzonderlijke personen met elk hun eigen 'ik'. Maar dat onze werkelijkheid liefde is, kunnen we wél ervaren, en dit is het doel van het 'leerplan' van de Cursus. Het biedt ons de universele ervaring van liefde aan. En geeft ons bovendien de mogelijkheid deze ervaring aan anderen door te geven. Dit is wat de Cursus het 'wonder' noemt.

Dit klinkt mooi, maar hoe zit het dan met de dagelijkse realiteit waarin ik mezelf ervaar, 'ik' met mijn zorgen, mijn behoeften en wensen, in een wereld waar dichtbij en veraf van alles gebeurt en een toekomst die ongewis is? De Cursus neemt hier een radicaal standpunt in; 'de wereld bestaat niet'.
Dit is op zijn minst een uitdagende visie. De Cursus gaat hierin dan ook verder dan de christelijke kerken, new age en de meeste spirituele richtingen. Hoe ziet de Cursus dit dan?
De Cursus legt uit dat wij, de schepping van God en deel uitmakend van God, een soort gedachtenexperiment zijn begonnen: we doen net alsof we 'op onszelf zijn' en een eigen 'wereld' maken. We doen net alsof God er helemaal niet is (we 'scheiden ons af van God') en wij onze eigen schepper zijn. Het probleem is nu dat we in ons eigen spel zijn gaan geloven: we denken dat het écht is. Het is alsof we met zijn allen in een droom zijn en dat niet beseffen, al voelen we érgens dat er iets niet helemaal klopt.
Omdat wij nu in een 'droom' zijn bevinden ons als het ware op twee niveaus. Het niveau van onze eigen (Goddelijke) werkelijkheid die we grotendeels vergeten hebben, en het (niet werkelijk bestaande) niveau van deze wereld, die wijzelf zien als onze echte werkelijkheid. Je kunt ook zeggen: terwijl we altijd nog veilig in de 'hemel' zijn, dromen we dat we proberen te overleven in een beangstigende wereld.
De Cursus is een weg om ons onze echte werkelijkheid te laten herinneren. Niet in één keer, dat zou te schokkend voor ons zijn, maar door de Liefde door onze (onechte) wereld heen te laten schijnen. We kunnen die hier gaan ervaren, en zo langzaam met ons bewustzijn teruggevoerd worden naar onze ware Identiteit. We ontwaken beetje bij beetje uit onze droom, terwijl we gewoon in onze wereld te blijven functioneren, maar op een liefdevolle manier en steeds meer vanuit het bewustzijn dat onze Werkelijkheid elders is.

Wat bedoelt de Cursus nu precies als hij zegt dat onze wereld niet werkelijk is en wij die zelf gemaakt hebben? Volgens de Cursus is onze geest (in het Engels 'mind', vertaald als 'denkgeest') in staat om gedachten die zich ín onze denkgeest bevinden naar buiten te projecteren, zodat die gedachten om ons heen lijken te zijn als vormen, personen, gebeurtenissen, en ook als tijd en ruimte. Wij menen dit alles waar te nemen met onze zintuigen (we zien het, horen het, voelen het etc.) maar in feite is alles als een film die geprojecteerd is vanuit de denkgeest die dient als een projector.
De film - of zoals de Cursus haar noemt: de droom - is behoorlijk uit de hand gelopen. Wij ervaren veel pijn, agressie, geweld, angst, eenzaamheid. Daarom is het nodig te ontwaken uit de droom. De Cursus legt uit waarom onze droom wel op een nachtmerrie móet uitlopen. De hele droom komt voort uit de eerste gedachte van het gedachtenexperiment: 'ik heb mij afgescheiden van God'. Hoewel dit niet mogelijk is, denken wij dat het waar is, en juist omdat het niet kan leidt dit onvermijdelijk tot een enorm (onbewust) schuldgevoel. En wie zich schuldig voelt, is bang dat er straf zal volgen, en nu ontstaan een mechanisme van schuld-angst-straf. Hier komt een heel 'eigen' denksysteem uit voort, dat door de Cursus het ego wordt genoemd. Het ego projecteert de eigen (zogenaamde) schuld uit naar buiten en ziet daardoor allerlei schuldige anderen om zich heen. En zo ontstaat een wereld van schuld en angst, van vijanden en strijd, van aanval en verdediging. De Cursus beschrijft deze mechanismen heel duidelijk en op een indrukwekkende manier. En geeft ook de uitweg aan: wanneer onze denkgeest zich niet meer identificeert met deze ego-gedachten, is het hele probleem opgelost. Probeer niet de film te veranderen, maar zet een andere film in de projector.
Misschien lijkt het alsof de Cursus hiermee domweg een 'vlucht' uit de wereld aanbiedt. Dat is niet zo, zoals je hieronder kunt lezen. De Cursus vraagt je niet je van de wereld af te wenden, maar je er liefdevol naartoe te wenden.

Welke weg de cursus aangeeft

Deze theorie klinkt misschien mooi (of niet…), maar wat is nu de praktijk wanneer je 'student' wordt van de Cursus? Het boek wil je een praktische uitweg bieden om te ontsnappen aan de angstdroom, en maakt daarvan gebruik van de wereld zoals wij die zien. Want hoewel deze niet werkelijk is, is dit wel ons 'beginpunt' omdat wij hier op dit moment geloof aan hechten. Maar omdat onze denkgeest de oorzaak is van hoe wij onszelf ervaren en van de wereld die wij zien, richt de Cursus zich op transformatie van de denkgeest (de projector: de oorzaak) en niet op veranderingen in de wereld (de film: het gevolg). Omdat wij in werkelijkheid Liefde zijn (dat hoeven we dus niet te leren) gaat het erom de blokkades weg te nemen die ons nu beletten deze liefde voluit te ervaren. Die blokkades zijn de beelden en de oordelen die wij op onszelf, en vooral ook op anderen gelegd hebben.
De transformatieweg die de Cursus gebruikt heet 'vergeving'. Ook dit heeft hier een andere betekenis dan gebruikelijk. Omdat het ego onze (niet werkelijk bestaande) 'schuld' bij de ander wil leggen, vraagt vergeving ons het tegenovergestelde te doen: in elke ontmoeting met wie dan ook uitsluitend de liefde in de ander zien en tevens in onszelf. Als het ware een ontmoeting van Zelf tot Zelf. Dit is een innerlijk proces, maar je uiterlijke reactie op de ander zal altijd een liefdevolle zijn, in een passende vorm.
Vergeving betekent ook: volledige acceptatie, je eigen oordelen loslaten, afzien van alle gevoelens van haat, wrok, of vijandschap (dit zijn immers projecties van het ego). En ook zelfvergeving: je eigen negatieve zelfbeelden gaan loslaten en je eigen vergissingen of fouten vergeven. Alleen ons liefdevolle Zelf is immers echt, en onze 'zonden' bestaan niet en waren niet meer dan momenten waarin je de liefde even vergeten was. En zoals je jezelf ziet, zo zie je ook de ander! Vergeving betekent dat wanneer een ander je lijkt 'aan te vallen' je beseft dat hier alleen verwarring is: de ander is blijkbaar even de liefde vergeten en zijn of haar onderliggende vraag is de roep om hulp en om liefde in een voor hem of haar passende vorm.
Vergeving houdt tevens in dat je gaat beseffen dat je compleet bent als de schepping van God. Als je beseft dat je ware aard liefde is, hoef je niets meer bij een ander te 'halen', en wordt je enige behoefte te delen. En aangezien de ander ook liefde is, zijn we allemaal gelijkwaardig, verbonden en één, en is niemand 'specialer', meer of minder dan de ander.
De weg van vergeving is een leerweg om met veel geduld en mildheid voor jezelf te gaan, want het is een totale deconditionering van de denkgeest. De Cursus ondersteunt ons hierin, o.a. door de werkboeklessen. Maar ook doordat gaandeweg de denkgeest steeds minder gaat luisteren naar de stem van het ego, en steeds meer open wordt voor een andere, liefdevolle 'stem', die de Cursus de Stem namens God noemt. Zo onstaat een proces van innerlijk afgestemd zijn en leiding ontvangen, wat je transformatieproces zeer ondersteunt.
De Cursus gebruikt dus ons dagelijks leven als leerweg en oefenterrein. De valkuil dat een spiritueel pad theoretisch of zweverig is wordt daarmee vermeden. De Cursus is niet een weg van het hoofd maar van het hart en van de dagelijkse praktijk: relaties en ontmoetingen met anderen.

Zou je meer willen weten over 'Een Cursus in Wonderen', kijk dan eens op de website van Miracles in Contact (MIC), een stichting die informatie geeft over o.a. activiteiten en lezingen over de Cursus. Je kunt hier ook boeken bestellen. Zie http://www.miraclesincontact.nl

Literatuur

Er zijn verschillende boeken over 'Een Cursus in Wonderen', waarvan ik er hier enkele noem. Deze boeken zijn alle geschikt om ter oriëntatie te lezen, al legt elke schrijver/schrijfster wel zijn of haar eigen accenten. De beste oriëntatie is dan ook de Cursus zelf.
Kenneth Wapnick, Inleiding tot Een Cursus in Wonderen, uitg. Ankh-Hermes
D. Patrick Miller, Het verhaal achter Een Cursus in Wonderen, uitg. Ankh-Hermes
Koos Janson, Wat zegt Een Cursus in Wonderen over zichzelf? (brochure)
Marianne Wiliamson, Terugkeer naar Liefde, uitg. De Zaak
Robert Perry, Path of Light, Stepping into peace with A Course in Miracles, uitg. Circle Publishing
'Een Cursus in Wonderen' (Nederlandse vertaling) is uitgegeven door uitgeverij Ankh-Hermes

De kikker en de waterput

Mohandas Ghandi zal, denk ik, bij alle quakers bekend zijn om zijn geweldloze strijd voor vrede en gerechtigheid. Als politiek leidsman probeerde hij met al zijn vermogens om de religieuze twistpunten van de elkaar bestrijdende groeperingen in India te verzoenen. Zo noemde hij zichzelf ooit christen, hindoe, moslim en boeddhist - als om aan te geven dat er een dergelijk samengaan van godsdiensten heel goed mogelijk is. Ik vind deze uitspraak van mahatma ("grote ziel") Ghandi heel inspirerend, en hoewel ik ook weet dat hij elders het hindoeisme zijn religie noemt, als "de religie van de menselijkheid", de godsdienst die het beste van alle godsdiensten in zich sluit, is hij voor mij toch voornamelijk iemand die de scheidslijn tussen de godsdiensten wilde opheffen.
Als we tot een geloofsopvatting komen, lijkt het wel onvermijdelijk dat we onszelf identificeren met dit geloof, deze gebruiken of rituelen, en alle terminologie en "getuigenissen" die erbij horen worden ons dan dierbaar. Het doet dan pijn als anderen hierover grapjes maken of er mee spotten. De menselijke neiging is om wat je dierbaar is af te schermen, te verdedigen tegen de aanval. En een stapje verder zetten we zelf de aanval in, die zoals de angst ons dicteert, de "beste verdediging" is.
Het kan ongemerkt en in het klein optreden, deze menselijke neiging.
Ik moet denken aan een gesprek over de stilte. De stilte die we ervaren in de quakermeeting is anders dan de stilte die we thuis ervaren, of tijdens een boeddhistische bijeenkomst, of bij een ont-spanningsmeditatie. Als we hierover praten vanuit onze persoonlijke ervaring, hebben we een mooi gesprek. Gaan we echter generaliseren, dan zijn we zomaar aanbeland bij de vraag of de ene stilte niet beter is dan de andere, en dan klinkt er al gauw door onze woorden heen dat onze quakerstilte toch gewoon "de beste" is. Zo heeft niemand het bedoeld, maar toch komen we op zo’n uitkomst, omdat we naar voren willen brengen wat ons dierbaar is en omdat we met andere godsdiensten en hun gebruiken niet zulke ervaringen hebben opgedaan. De menselijke neiging is dan om de eigen ervaring tot norm of tot het ideaal te verheffen.
Juist bij godsdienst speelt deze menselijke neiging sterk, en vooral bij "bekeerlingen" ofwel mensen die ontdekt hebben wat voor hen belangrijk is, en wat voor hen de antwoorden zijn op de grote levensvragen. Evenzo zie je dit bij degenen die juist hun vroegere religieuze opvattingen afwijzen. De neiging treedt dan op om jezelf als "verder" te zien als een ander, die "achter" blijft omdat hij nog denkt zoals jij vroeger dacht. Ik moet denken aan iemand die ooit eens te gast bij onze NON-meeting was. Hij had geleerd wat de beste meditatiehouding is en was nu geschokt om te zien hoe de Vrienden erbij zaten tijdens de stilte. Iedereen zat maar op zn eigen manier, sommigen met de benen over elkaar, anderen wat scheef onderuit gezakt. "Zo kan dat niet hoor!" verzekerde hij mij later en drukte mij op het hart om toch aan iedereen te vertellen dat je rechtop moest zitten, met de benen naast elkaar, en de handen open in de schoot. Dat alleen was de juiste houding. (Ik meen dat ik dit ook werkelijk aan de Vrienden heb doorgegeven. Die hebben het vriendelijk aangehoord en daarmee was de kous af. We zitten nog altijd even slordig).
Op een ander vlak werkt dezelfde menselijke neiging. Zo kun je tot het inzicht zijn gekomen dat God niet God is, dat wil zeggen, dat God niet gevat kan worden in het beeld van God dat je tot nog toe had, of dat gangbaar is in jouw omgeving (of in welk beeld dan ook). Het woord God gebruiken, dat wil je dan niet meer; je gebruikt daarvoor liever andere woorden, die (nog) abstracter zijn. De neiging is dan heel menselijk om in discussie te treden met de ander die nog wel argeloos van "God" spreekt, in de hoop de ander ook tot dat voor jou zo bevrijdende inzicht te brengen. Helaas zal de discussie vaak teleurstellend zijn, want de ander wil helemaal zijn God niet opgeven, en verzet zich tegen het idee dat hij het bij het verkeerde eind heeft. Van Bonhoeffers prachtige uitspraak, "Der Gott, den es gibt, gibt es nicht," kun je niet verwachten dat die direct bij iedereen weerklank zal vinden, en ook de diepzinnige uitspraak "als je de boeddha tegenkomt, dood hem dan" zal niet direct begrijpelijk zijn.
Het bij herhaling uitleggen dat God vormloos is en onpersoonlijk (geen Persoon), zal overkomen als bedreigend voor iemand die van God houdt bij deze naam en die in navolging van Jezus vertrouwelijk met hem spreekt als Vader. Veel onrust kan ontstaan door deze kwestie en dat is zonde en jammer. Want waarom zou een iemand hierin meer gelijk kunnen hebben dan een ander? En wat dan nog, als je gelijk hebt? De uitdaging is de gemeenschappelijke grond te vinden, die er wel degelijk is. Immers, het onnoemelijke mysterie dat we God noemen is niet te bevatten voor een mens - daarover zullen we het eens zijn.
De historische, feitelijke correctheid van de bijbelverhalen wordt al zeer lange tijd aangevochten en anderzijds ook weer fel verdedigd, en voor veel mensen is het nu onduidelijk hoe ze over die verhalen moeten denken. Waar gebeurd, of niet? Gerard van den Dool schreef daar een fijngevoelig stukje over in de Vriendenkring van mei jongstleden. Als je tot het inzicht bent gekomen dat de wonderverhalen van de Bijbel niet waar gebeurd zijn, maar wel waar in symbolische zin (dus Jezus liep niet daadwerkelijk over het water maar hij hielp en helpt als je geestelijk in nood verkeert), is misschien de menselijke neiging groot om jezelf als verder te zien dan anderen, en om anderen te helpen de bijbel net zo te lezen als jezelf. Het gevaar is dan groot dat je anderen afwijst die wel de wonderverhalen aannemen als "echt gebeurd" of zelfs, dat je de wonderverhalen als "verzinsels" afdoet - en dat, lijkt mij, is het kind met het badwater weggooien. We hebben geen geschriften van de hand van Jezus zelf. Hij benoemde ook geen secretaris om zijn toespraken en onderricht op schrift te stellen. Zou dit op zich al niet betekenen dat we ons verstand moeten blijven gebruiken in het lezen van de bijbelverhalen?
Zoals Ghandi schrijft: we moeten niet zijn als de kikker in de waterput, die zich inbeeldt dat het universum eindigt bij de muur die de put omgeeft, en denken dat onze opvatting alleen de Waarheid vertegenwoordigt. In het geloof, zo zeggen ook de Benedictijnen al van oudsher, zijn we allen beginnelingen. Wie kan zeggen dat hij God geheel en al kan begrijpen? De wijze Ramakrishna zei het heel beeldend: we zijn als de mier die een suikerkorreltje vindt van een onoverzienlijk grote berg suiker. Hoe dom is de mier die denkt, "ik kom zo dadelijk terug om die hele berg suiker mee te dragen."
Ghandi legt het zo uit: als we het volledige inzicht van de Waarheid hadden bereikt, zouden we niet meer zoekende zijn, maar zouden we Een zijn geworden met God, want God is Waarheid. Maar aangezien we slechts zoekers zijn, vervolgen we steeds verder onze zoektocht, ons ten zeerste bewust van onze tekortkomingen. En gezien onze onvolkomenheden, kan de godsdienst die we aanhangen ook niet helemaal perfect zijn. Elke godsdienst is dus onvolkomen, en evolueert steeds verder door aanpassingen en herinterpretaties. Dit maakt vooruitgang mogelijk, en zo zijn we op weg naar God.

Irene Visser

Zoeken

Contact

VVP Zuid-Holland
e-mail-adres: zuidholland@vrijzinnig.net
telefoonnummer van de secretaris Nico Vreugdenhil: 06-22616034
bankrekening t.n.v. V.V.P.-Zuid-Holland: nummer NL45ABNA0508243084

 

Agenda

26 Aug 2018
Oude kerk Naaldwijk

Ontmoetingszondag


12 Okt 2018
Oude kerk Naaldwijk

Predikantendag